Osman Coşkun

Osman Coşkun

Osman Coşkun

Bitmiyorsun

18 Eylül 2019 - 09:34

Senin bilmediğin başka bir şeyle 
Benim bilmediğim başla bir şey 
birleşince 
Sahipsiz bir şeyler çıkıyor ortaya 
Sen bana git diyorsun 
Ben nereye gitsem yanan bir şeyler var 
Ben nereye gitsem bu cahil ellerimle 
Bu cahil ellerimle hangi dala tutunsam 
Kırılıyorum içime doğru 
Senin ellerin tam benlik, bilmiyorsun 
Dilini bilmediğim bir cenaze kalkıyor avuçlarımdan 
Ankara tanıklık ediyor, toprak çatlıyor 
Sen duymuyorsun 
Ben nereye gitsem şimdi 
Bütün şeyler ellerimde 
Böyle gündüze kavuşurken insanlık 
Müminler camilere doluşuyor
Sen çok yücesin, çok mübareksin 
Amin derken edilen dualara 
Ellerimi yüzüme götüreceğim tam o anda 
Ellerimi yitiriyorum vatanımın doğusunda 
Bilirsin, 
Seninle aynı sabaha uyanmak özlemiyle 
İki bin kilometre yol geldim ben 
Doğduğum topraklardan bir saat önce doğdum her sabah 
Erciş şahittir buna 
Her günün doğuşunda 
Ben kırık dökük bir hikayenin 
sonunu tasarlıyorum şimdi 
Şehir üç kere daha tutmuyor ellerimi 
Şimdi olduğum şehir kışa hazırlanıyor 
Ağaçlar soyunuyor yapraklarını 
Hüzne benziyor mevsim 
Sen hazan diyorsun 
Olsun, 
Ellerim cahil benim, bilirsin 
Hem cahil hem hoyrat ellerim benim 
Hiçbir işe yaramayan 
Böyle hüznüyle sonbaharın 
Diyorum ki, 
beceriksiz ellerimi bir yerlere bıraksam 
Ve unutsam 
Ellerimi unuttuğum yerden uzanacağım ellerine 
Teslim olmak budur belki 
Biraz tevekküle benzeyen 
Teessüf ediyorum hüznüm 
Bu sade benim güzüm 
Dökülmüş yaprakları 
Kırılmış kalplere benzeyen 
Hatasız teşbihlere öykünüyorum 
Ben mevsimin bu vaktinde 
Sana çok benziyorum 
Ellerin ellerimde 
Şu anın resmini yap desen haklısın 
Ah benim beceriksiz ellerim 
Ellerimi ceplerime sokar 
Dilimde ıslıkla çalınan bir efkar 
Bir efkar ki, sorma gitsin 
 
Acaba ne anlatıyorum şimdi ben 
Acaba şimdi kime benziyorsun. 
Bitsin istiyorum bu saçmalık 
Bitmiyorsun 
 
 

Bu yazı 1289 defa okunmuştur .

YORUMLAR

  • 0 Yorum