Tırnak yeme davranışı erken çocukluk döneminde ortaya çıkmakla birlikte ergenlikte ve yetişkinlikte devam edebilmektedir.
Okul döneminde çocuk yeni sosyal ilişkileri düzenlemek, akademik görevleri yerine getirmek gibi sorumluluklarla karşılaşır. Ayrıca olumsuz öğretmen ve ebeveyn tutumları çocuğu daha zorlayıcı bir süreç içine sokarlar. Dolayısıyla stres ve kaygı düzeyi artabilir. Yaşadığı bu stres ve kaygıyı tırnak yeme davranışı ile azaltmaya çalışır. İkinci bir neden olarak çoçuğun korkutulması ve tehdit edilmesi tırnak yemeği tetirler. Korku veya ebeveynin olası bir öfke patlamasını engelleyebilmek için iyi davranan çocuklar, baskıdan uzak olduklarında kendilerini kontrol edebilecek içsel disiplini geliştirememektedirler. Bu durum çocukların davranışlarını düzenleme, duygu kontrolü sağlama gibi becerilerinde yetersizliğe sebebiyet verebilir. Ayrıca aşırı derecede korunan çocuklar ev dışında bu ilgi ve özenden yoksun bir çevrede, örneğin okulda daha çekingen ve mutsuz; ya da çocuklarına reddedici davranan anne babalar, çocuğun kendini yalnız ve değersiz hissetmesine yol açar. Bunların sonucunda çocuk yaşadığı olumlu olmayan duygularla başa çıkamadığı için tırnak yeme gibi uyumsuz davranış gösterebilir. Son olarak, kardeş kıskançlığı, çocuğun uzun süre aileden uzak kalması veya terk edilmesi, travmatik yaşantılar, şiddete maruz kalma, anneden yeterli ilgi ve şefkati bulamama gibi faktörlerde tırnak yeme davranışını etkiler.
Tırnak yemeye bağlı bazı fiziksel sorunlar da yaşanır. Örneğin, tırnak yeme sonucu dişlerin kesici kenarları aşınabilir; normalde ağızda bulunmayan mikroorganizmalar, tırnak yeme yoluyla özellikle tuvalet sonrası ellerini yıkama alışkanlığı gelişmemiş çocuklarda ağza taşınarak enfeksiyonlara, ağız yaralarına ve çabuk hastalanmalara neden olabilir. Peki bu davranışını nasıl önleyici ve müdahaleci yaklaşabiliriz?
İlk olarak tırnak yemeye eşlik eden başka uyum sorunları olup olmadığına, varsa bunların önceliği belirlenmelidir.
Çocuğun tırnak yemesinin altındaki nedenlere odaklanmalı, tırnak yemenin bir sonuç olduğunu göz ardı edilmemelidir. Örneğin, asıl sorun kaygıysa önce kaygının giderilmesi gerekmektedir.
Tırnak yediği için uyarmak, suçlamak, ceza vermek yerine dikkatini farklı bir noktaya çektirilmelidir.
Çocuğun tırnak yeme davranışını tetikleyen faktörleri belirlemeye yönelik davranış kaydı tutulabilir.
Çoçuğun bu davranışının çocuğun hayatındaki işlevinin incelenmesi önemlidir.(ilgi çekmek, yetersizlik duygusuyla başa çıkmak, kaygısını azaltmak)
Tırnak yeme ve diğer uyum ve davranış sorunları sadece normal gelişim özelliği olarak kabul edilmemeli ve mutlaka önemsenmelidir. Çünkü çocuğun hayatında ciddi işlev kaybına neden olma ihtimali göz önünde bulundurulmalıdır.
Ortaya çıktığı dönemlerde muhakkak bir Psikolojik danışmandan destek alınmalıdır.
Ancak unutulmamalıdır ki tırnak yeme her durumda patolojik olmayabilir. Bazı durumlarda ortada hiçbir neden yokken sadece modelleme yoluyla da çocuk tırnak yemeğe başlayabilir. Genellikle bu durum sağlıklı çocuklarda geçicidir ve uzun sürmesi beklenmez.
