Belediyenin kurduğu stant.

Açık açık söyleyeyim, “iddia” falan değil. Bizzat gittim, alışveriş yaptım. Kola 100 liraya, cips 100 liraya… Su ve ayran da yüksek fiyata satılıyor. Şimdi soruyorum: Belediyenin festival olmayan Gölet ve 15 Temmuz satış noktalarında aynı kola 50 liraya satılırken, festival alanında neden 100 liraya satılıyor? Bu neyin zammı? Bu neyin hesabı?

Cips desen, o da aynı. Mahalle bakkalında yarı fiyatına satılan ürün, belediyenin standında iki katına çıkmış. Ürün aynı, marka aynı… Değişen ne? Sadece kalabalık.

Daha da ilginci, ben bu durumu zabıta ekiplerine şikâyet ettim. Evet, yanlış duymadınız: Belediyeyi, belediyenin zabıtasına şikâyet ettim. Peki sonuç? Hiçbir işlem yok. Gerçi insan sormadan edemiyor: Kimi kime şikâyet ediyorsun?

Yoğunluk var diye fiyat artırmak nedir? Bunun adı ticaret mi, yoksa fırsatçılık mı?

Belediye böyle yaparsa, esnaf ne yapmasın?

Asıl dikkat çeken başka bir nokta daha var. Karnım acıktı, belediye standının yanında köfte-sucuk ekmek satan yerlere yöneldim. Ancak burada da farklı bir tabloyla karşılaşıyorsun. Belediye stant verdiği esnafa içecek satışı konusunda sınırlama koymuş. Yani köfteci, sucukçu içecek satamıyor.

Bu ne demek?

Vatandaş yemeği bir yerden alıyor ama içeceği almak için mecburen belediyenin standına yönlendiriliyor. Yani tercih yok, rekabet yok. Tek seçenek var.

Sonuç?

İçecek tek elde toplanıyor ve o da yüksek fiyattan satılıyor.

Şimdi soruyorum:

Bu fiyatlar neye göre belirlendi? Amaç neydi? Vatandaşı tek seçeneğe mahkûm etmek mi?

Bir de işin hukuki boyutu var. Kanun açık: Satılan ürünün fiyatı vatandaşın görebileceği şekilde yazılmak zorunda. Ama burada insanlar ürünü alıyor, fiyatı kasada öğreniyor. Bu açıkça tüketiciyi yanıltmaktır. Üstelik belediye gibi bir kamu kurumu bunu yapıyorsa mesele daha da büyür.

Ve en önemli soru:

Bundan belediye başkanının haberi yok mu?

Eğer yoksa, bu daha büyük bir sorun. Eğer varsa, o zaman bu fiyat politikasını nasıl açıklayacağız?

Kakava, paylaşmanın, birlikteliğin, bolluğun simgesidir. Ama görünen o ki bazıları için “fırsatın” simgesi olmuş.

Kuvayı Milliye Caddesi, Edirne’nin yeni yerleşim alanlarına ulaşımı sağlayan en önemli arterlerden biri. Aynı zamanda hastaneye bağlantı sağlayan kritik bir yol. Bölgenin hızla büyüdüğü düşünüldüğünde, bu yolun önemi tartışılmaz. Hal böyleyken burada yapılacak her çalışmanın titizlikle planlanması gerekir.

Ancak belediyenin başlattığı refüj çalışması, kamuoyunda ciddi soru işaretleri yarattı. Çünkü daha kaldırımlar tamamlanmadan yolun ortasına beton refüj yapılması, planlamanın tersinden başladığını gösteriyor. Uzman görüşlerine göre de sağlıklı bir ulaşım düzenlemesinde önce kaldırım, yaya güvenliği ve yol genişliği belirlenir; ardından orta refüj gibi kalıcı uygulamalara geçilir.

Bugün ortaya çıkan manzara ise şunu düşündürüyor: Yarın kaldırım çalışmaları tamamlandığında bu refüj gerçekten yolun tam ortasında mı kalacak? Yoksa bir tarafı geniş, diğer tarafı dar, dengesiz bir yol mu ortaya çıkacak? Eğer böyle olursa bunun hesabını kim verecek?

Edirneliler daha önce de benzer örnekler gördü. Kıyık Caddesi’nde yapılan refüj düzenlemesi kısa süre sonra kaldırılmış, ardından yeniden çalışma başlatılmıştı. Yani önce yapıp sonra yıkmak, sonra tekrar yapmak artık alışkanlık haline gelmiş durumda. Bunun bedelini ise vatandaş ödüyor.

Üstelik sadece bu da değil. Aynı bölgede yapılan kaldırım çalışmalarında yaya geçitlerinin unutulduğu, sonradan betonların kırılarak yeniden düzenleme yapıldığı da hafızalarda taze. Şimdi ise bazı noktalarda neredeyse her 10 metrede bir yaya geçidi bulunuyor. Sorulması gereken soru açık: Bu planlamalar hangi kriterlere göre yapılıyor?

Belediyenin temel görevi altyapı, üstyapı ve ulaşımı sağlıklı biçimde yönetmektir. Eğer kentte yol yapımı bile plansız ilerliyorsa, vatandaşın memnuniyetsiz olması şaşırtıcı değildir.

Buradan Edirne Belediye Başkanı Filiz Gencan  ve ilgili yöneticilere açıkça sormak gerekiyor:

Kuvayı Milliye Caddesi’nde çalışma hangi teknik projeye göre yapıldı?

Kaldırımlar tamamlandığında refüj yolun merkezinde kalacak mı?

Eğer yeniden yıkım ve düzeltme gerekirse bunun maliyetini kim üstlenecek?

Kentin ulaşım projelerinde neden sürekli sonradan düzeltme ihtiyacı doğuyor?

Edirne, deneme-yanılma yöntemiyle yönetilecek bir şehir değildir. Bu kent günübirlik kararlarla değil; uzman aklıyla, planla ve kamu yararı gözetilerek yönetilmeyi hak ediyor.

Çalışmalar çıkardı bizi baştan.

Eskiden bu şehir için

Edirne'nin Yolları Taştan

diye türküler söylenirdi.

Bugün ise gerçek çok daha sert:

Edirne’nin yolları taştan değil,

ihmalden, plansızlıktan ve beceriksizlikten yapılmış durumda.

Aylardır şehir merkezinde yaşanan yol sorununun artık bir açıklaması kalmadı. Özellikle Kaleiçi, Dilaverbey hattı ve Kıyık Caddesi’nde ortaya çıkan tablo bir çalışma süreci değil, açık bir yönetim zafiyetidir.

Edirne Belediyesi bu süreci yönetemedi. Planlayamadı, koordine edemedi ve en önemlisi vatandaşı koruyamadı.

Evet, ortada bir altyapı çalışması var. Ancak bu çalışma aylar boyunca şehrin merkezini yaşanamaz hale getiriyorsa burada başarıdan değil, beceriksizlikten söz edilir.

Bugün gelinen noktada yollar kullanılmaz halde. Yağmur yağdığında şehir çamura teslim oluyor. Araçlar ilerleyemiyor, esnaf müşteri kaybediyor, kuryeler sipariş götüremiyor. Yaşlılar evinden çıkamıyor, çocuklar okula çamurun içinden yürüyerek gitmek zorunda kalıyor.

Bu bir geçici rahatsızlık değil.

Bu, yanlış yönetimin sonucudur.

Edirne küçük bir şehir. Bu kadar sınırlı bir alanda, bu kadar uzun süren ve bu kadar yoğun bir mağduriyet teknik zorunlulukla açıklanamaz. Bu doğrudan organizasyon eksikliğidir.

Daha da vahimi, bu durumun normalleştirilmeye çalışılmasıdır.

Çamur sıradanmış gibi,

bozuk yol olağanmış gibi,

bitmeyen çalışma kaçınılmazmış gibi sunuluyor.

Oysa bu bir aksaklık değil, bir tercihtir.

Zamanında planlanmayan işin, denetlenmeyen sürecin ve sahada görünmeyen yönetimin sonucudur.

Altyapı yapmak tek başına başarı değildir. O altyapıyı yaparken şehri felç etmiyorsanız başarılısınızdır. Ama bugün Edirne felç durumdadır.

Yağmur yağdığında ortaya çıkan manzara bir şehre yakışmıyor. Bir turizm kentine hiç yakışmıyor. Kaleiçi, Dilaverbey ve Kıyık Caddesi bu şehrin vitrini ve merkezi yollarıdır. Ve o vitrin bugün çamurla kaplıdır.

Şehre gelen misafir bunu görüyor.

Esnaf bunun içinde ayakta kalmaya çalışıyor.

Vatandaş bunun içinde yaşamaya zorlanıyor.

Yapılan açıklamaların sahada bir karşılığı yok.

Asfalt yok.

Düzen yok.

Takvim yok.

Netlik yok.

Sadece “bekleyin” deniyor.

Okudum, durdum. Bir daha okudum. Çünkü bazı haberler vardır; sadece okunmaz, insanın içine oturur.

Bir ambulans…

Zamana karşı yarışıyor.

İçinde sağlık ekipleri var. Bir hayat için mücadele ediyorlar.

Ama karşılarında bir engel: Kapatılmış bariyerler.

Ve o bariyerlerin başında olması gereken kimse yok.

Sonrası daha ağır…

Sağlık ekipleri hastayı sedyeyle taşımak zorunda kalıyor.

Şimdi burada duralım.

Bu, sıradan bir aksaklık mı?

Yoksa bu şehrin nasıl yönetildiğinin en net fotoğrafı mı?

Açık konuşalım: Bu tablo, doğrudan Edirne Belediyesi’nin sahadaki zafiyetidir.

Evet, biliyoruz…

O cadde trafiğe kapalı alan.

Trafiğe kapatmak kolay.

Asıl mesele, acil durumları yönetebilmek.

Çünkü şehir dediğiniz şey sadece normal zamanlar için kurulmaz.

Acil anlar için de plan yapılır.

Bir caddeyi araç trafiğine kapatabilirsiniz.

Ama ambulansa, itfaiyeye, sağlık ekiplerine de mi kapatacaksınız?

Ekipler burada zamanla yarışıyor…

Demek ki yarın bir yangın çıksa, aynı tabloyu yine göreceğiz.

İtfaiye gelecek…

Bariyer kapalı.

Zabıta yok.

Yolu açacak kimse yok.

Kural var ama istisna yok.

Plan var ama kriz yönetimi yok.

Benim asıl takıldığım yer şu:

Zabıta ekiplerini kim denetliyor?

Zabıta ekiplerinin de tek yaptığı şey vatandaşa ceza kesmek.

Sadece bunun için var zabıta…

Başka hizmetini görmedik.

Caddelerde ekipler var, evet.

Ama kritik anda ortada yoklar.

Şunu da özellikle söyleyeyim; herkesi aynı kefeye koymam. İşini hakkıyla yapan, namusuyla çalışan zabıtalar var. Onları tenzih ederim. Ama mesele birkaç iyi örnek değil.

Mesele sistem.

Eğer sistem doğru kurulmuş olsaydı, o bariyerin başında biri olurdu.

Ya da en azından bir ambulans geldiğinde saniyeler içinde müdahale edilirdi.

Ama olmadı.

Bariyer var ama sorumlu yok.

Kural var ama akıl yok.

Ekip var ama müdahale yok.

Ve bütün bunların tek bir adresi var:

Edirne Belediyesi

Çünkü denetim dediğiniz şey sadece “kapat” demek değildir.

“Gerektiğinde aç” diyebilmektir.

Dün o sedyeyi omuzlayan sağlık çalışanları aslında bir gerçeği hepimizin yüzüne çarptı:

Bu şehirde sistem işlemiyor.

Trafiğe kapatılan bir cadde, hayata da mı kapatılıyor?

Bir şey yapılırken neden birkaç ay sonra yeniden kırılıp dökülmek zorunda kalıyor?

Hatırlayalım…

Bu betonarme refüjler yapılırken de çok konuşulmuştu. Şehrin ortasına adeta duvar gibi yükselen betonlar birçok kişi tarafından eleştirilmişti. Yayalar için yeterli geçiş noktası yoktu. Estetik açıdan da tartışmalıydı. Nitekim kısa süre sonra bazı bölümlerinde düzenleme yapılmak zorunda kalınmıştı.

Şimdi ise yol çalışması yapılırken refüjün o kısımları yeniden kırıldı, yıkıldı, kaldırıldı. Yap-boz tahtası ….

Elbette şehirlerde çalışma olur. Yol yapılır, altyapı yenilenir, kazı yapılır. Buna kimse itiraz etmez. Ama itiraz edilen işi yapacağım derken sürekli kırmak, sürekli yeniden yapmak.

Sorun refüjün yıkılması değil. Sorun, planlama eksikliğinin şehirde giderek görünür hale gelmesi.

Bugün Kıyık Caddesi’nde…

Yarın başka bir sokakta…

Edirne’nin birçok noktasında benzer görüntülerle karşılaşıyoruz. Bir yerde kaldırım yapılıyor, kısa süre sonra tekrar kazılıyor. Bir yerde yol yenileniyor, ardından başka bir çalışma için tekrar sökülüyor. İşler baştan planlanamaz mıydı?

Belediyeden beklenen üç temel hizmet var: yol, altyapı ve ulaşım. Bunlar bir kentin en temel meseleleri. İnsanlar gösterişli projelerden önce düzgün yollar, düzenli kaldırımlar ve planlı çalışmalar görmek istiyor.

Bugün sokakta mikrofona konuşan vatandaşların çoğu aynı şeyi söylüyor:

“Yollar kötü.”

Oysa mesele yalnızca yolun kötü olması değil. Asıl mesele yapılan işlerin kalıcı olmaması.

Belediye doğru işler yapmıyor ki, aynı yeri defalarca kazmak zorunda kalıyor. İş bilmeyen belediye yöneticileri de, çalışan da herkes bundan sorumludur. Milletin parasını çarçur ediliyor. Ne diyelim sonra su faturalarına sürekli zam yapmak zorunda kalıyorsunuz…

“Belediyeye alınan personeller…”

“Benim çocuk da başvurdu ama işe alınmadı.”

“Sınava girdi, en yüksek puanı aldı ama yine olmadı.”

“Partiden tanıdık aradık bulamadık.”

“Belediyede tanıdığınız var mı?”

“Bizim yeğeni işe sokmamız lazım…”

Açık söyleyeyim, böyle istekler bana da çok geliyor.

Çünkü vatandaşın kafasında şöyle bir düşünce oluşmuş:

“Belediyeye attın mı kapağı, tamamdır.”

Bir de şöyle laflar dolaşıyor ortalıkta.

“Hiç işe gelmeden maaş alanlar var.”

“Kaymaklı iş…”

“Seçimlerde bizim çocuk çalıştı, şimdi belediyede.”

Hal böyle olunca herkes bir torpil aramaya başlıyor.

Ama garibanın tanıdığı yoksa işte yok.

Sınava giriyor.

En yüksek puanı alıyor.

Ama tanıdık yoksa kapı açılmıyor.

Geçen gün bir baba anlatıyordu.

“Benim oğlan sınava girdi, en yüksek puanı aldı. Ama işe almadılar. Tanıdığımız yok. Şimdi markette çalışıyor. Evde oturmaktan sıkıldı, mecbur çalışıyor.”

İnsan bunu duyunca üzülmeden edemiyor.

Bir de başka örnekler anlatılıyor.

Temizlik personeli olarak işe giren biri, bir süre sonra masa başında evrak işlerinde çalışmaya başlamış.

Bilgisayar teknikeri alınacak bir kadroya, o meslekle alakası olmayan biri alınmış.

Bir arkadaşım da anlattı.

Kültür Müdürlüğü’ne bir el sanatları öğretmeni başvurmuş.

Mesleği tam o iş.

Ama onu almamışlar.

Hiç alakası olmayan biri alınmış.

Eeee…

Tanıdık.

Bir de işin başka bir boyutu var ki, vatandaşın en çok konuştuğu kısım bu.

Belediyede eşiyle, oğluyla birlikte çalışan var.

Kaynana, kaynata, gelini kızı birlikte çalışan var. Dayı, yeğen de var.

Eltisi var.

Görümcesi var.

Teyzesi var.

Amcası var.

Halası var, tenceresi tavası var.:))

Vatandaşın deyimiyle:

“Yuh dedirten akraba işe alımları…”

İnsan ister istemez soruyor:

Bu işler nasıl oluyor?

Nasıl dönüyor?

Neyse…

Bunlar dün Edirne’de çok konuşuldu.

Çünkü mesele artık sadece kahvede konuşulan bir dedikodu değil.

Belediye Meclisi’nin Mart ayı toplantısında da gündeme geldi.

AK Parti Meclis Üyesi Celal Demir, belediyeye alınan yaklaşık 290 personelin büyük bölümünün usulsüz şekilde işe alındığını iddia etti.

Demir’e göre bu alımların 220’si ilansız şekilde yapıldı.

Yani ilan açılmadan, başvuru süreci olmadan.

Ve yine iddialara göre bu işe alımların önemli bir kısmı akraba ve yakın ilişkileriyle gerçekleşti.

Demir mecliste açık açık söyledi:

İşe alınanların önemli bölümü parti içindeki bazı isimlerin yakınları.

Toplantıda Belediye Başkanı Filiz Gencan ise bu konunun konuşulmamasını istedi.

Ama vatandaşın aklındaki soru şu:

Neyi konuşmayacağız?

Şehirde herkesin konuştuğu bir konuyu mecliste konuşulmayacaksa, ne konuşulacak?

Vatandaşın aklında başka bir soru daha var.

Belediye sizin babanızın çiftliği mi?

Hani şeffaf belediyecilik?

Hani liyakat?

Edirne küçük şehir.

Kimin nerede işe başladığı çok çabuk duyuluyor.

Bir evden bir kişi işe girer, kimse bir şey demez.

Ama aynı çevreden, aynı tanıdık halkasından bu kadar çok kişi belediyede işe girince…

İnsan ister istemez düşünüyor.

Vatandaşın beklediği şey aslında çok basit.

Liyakat.

Ehliyet.

Adalet.

Çünkü işin ehli varken başkası alınırsa,

hakkı olan dışarıda kalırsa…

İşte o zaman insanın içi sızlıyor.

Ama işin başka bir tarafı daha var.

Sürekli yeni personel alındığı söyleniyor.

Peki gerçekten ihtiyaç mı var?

Vatandaşın anlattığına göre bazen bir çukur kazılıyor…

Başında 12 kişi duruyor, çalışan 2 kişi.

Bir de belediye diyor ki:

“Personeli Ergene A.Ş. üzerinden alıyoruz.”

Garson lazım…

Kasiyer lazım…

İyi de…

Bence hiç yeni personel almayın.

Gidin birimleri gezin.

O kadar çok işe alınıp da çalışmayan garson, kasiyer var ki…

Önce onları çalıştırın.

Ama nerede…

Torpille işe alınanı nasıl çalıştıracaksın?

Ya bir milletvekilinin yeğeniyse?

İşte vatandaşın sorduğu soru tam da bu.

Ne diyelim…

Hayırlısı olsun.

Olsun da…

Hak yenmesin.

Yazık günah…

Filiz Gencan göreve geldikten sonra ikinci kez aynı tablo yaşanıyor. Çalışan huzursuz. Evde bekleyen ailesi tedirgin. Çünkü maaş dediğiniz şey, sadece para değil; kira, mutfak masrafı, çocuğun okul harcı demek.

Şunu en baştan net söyleyeyim:

Gençler işe alınsın.

Kimse işsiz kalmasın.

Edirne’de umut artsın.

Buna kim karşı çıkar?

Ama ben başka bir şeyi sorguluyorum.

Eğer bu alımlar bir plan dahilinde yapılmadıysa…

Eğer seçim döneminde yüzlerce gence “iş” umudu dağıtıldıysa…

Ve bugün o gençlerin maaşı gecikiyorsa…

O zaman burada durup düşünmemiz gerekmez mi?

İş vermek kolaydır.

Sürdürülebilir istihdam sağlamak zordur.

Bir belediyede bir masanın etrafında altı kişi oturuyorsa, üç kişi de ayakta sıra bekliyorsa, orada üretim değil yığılma vardır. Yığılma maliyeti artırır. Maliyet artınca ilk etkilenen kalem maaş olur.

Göreve gelindiğinde 290 milyon lira olduğu söylenen SGK borcunun, faizlerle birlikte 900 milyon lirayı geçtiği konuşuluyor. Eğer tablo buysa, yeni personel alımı hangi bütçe hesabına göre yapıldı? Bu soruyu sormak muhalefet yapmak değildir; bu soruyu sormak akılcı yönetim istemektir.

Geçtiğimiz aylarda Özgür Özel Saraçlar’daki konuşmasında Edirne’de 115 kilometre yol yapıldığını söyledi. Belediye Başkanı’nı övdü. Borç olmadığını ifade etti.

Ama sahaya baktığımızda başka bir tablo konuşuluyor:

Yollar çukur.

Asfalt yamalı.

Maaş gecikiyor.

Esnaf zor durumda.

Şimdi ben de soruyorum:

Her şey yolundaysa maaş neden gecikiyor?

Mali yapı sağlamsa borç iddiaları neden dolaşıyor?

115 kilometre yol yapıldıysa bu şehir neden hâlâ köstebek yuvası gibi?

Gençleri işe almak cesur bir adımdır.

Ama o gençlerin maaşını zamanında ödeyememek, cesaret değil, plansızlıktır.

Siyaset seçim kazanmak için yapılabilir. Ama yönetim sürdürülebilir olmak zorundadır. Seçim meydanında verilen sözler, seçimden sonra bütçe gerçekleriyle çarpışıyorsa, bunun faturasını çalışan öder.

Eskiden Meriç kabardığında Karaağaç Mahallesi için endişe başlardı. Nehir yatağından çıkar, evler su altında kalırdı. O günleri yaşayanlar iyi hatırlar; taşkın zamanlarında Karaağaç tarafına ancak askeri araçlarla geçilebilirdi. Bu şehir, suyun ne demek olduğunu yaşayarak öğrendi.

Ama bugün tablo aynı değil. Aynı Meriç, aynı debi…

Fakat bu kez büyük bir taşkın yaşanmadı.

2015 yılında yapımına başlanan Kanal Edirne, nehrin yükünü alan bir baypas gibi çalışıyor. Yükselen su kontrollü şekilde yönlendiriliyor, şehir korunuyor. Bununla birlikte nehir yatağında yapılan temizlik çalışmaları da taşkın riskini ciddi şekilde azalttı. Bugün Edirne’nin rahat olmasının temel sebebi budur.

Bu çalışmaların hayata geçmesinde dönemin Orman ve Su İşleri Bakanı Veysel Eroğlu’nun Edirne için gösterdiği çabanın payı büyüktür. O dönemde atılan adımlar, bugün meyvesini veriyor.

Sadece şehir merkezi değil, tarım da düşünülmüş durumda. Meriç’ten gelen su artık boşa akmıyor. Yükselen sular Çakmakköy Barajı’nda depolanıyor. Çalışmalarda sona gelinen bu baraj, özellikle yaz aylarında büyük önem taşıyor.

Yine aynı şekilde yatırım programına alınan Çömlekköy Barajı da su tutmaya başladığında, kurak geçen yaz mevsimlerinde üretici için önemli bir güvence olacak. Tarlalar susuz kalmayacak, hasatta verim kaybı yaşanmayacak. Bu da doğrudan Edirne çiftçisine nefes aldıracak.

Bazen yapılan işler günlük hayatın içinde fark edilmez. Ta ki su yükselip de “eskiden olsa şimdi ne olurdu” diye düşünene kadar…

İşte bu yatırımlar tam da o anlarda değerini gösteriyor.

O yüzden yapılanları yazmak gerekir.

Çünkü söz uçar, yazı kalır.

Edirne’de artık “su akar, Türk bakar” demek doğru değil.

Bugün Edirne için söylenmesi gereken cümle çok daha net:

Su akıyor, barajlar doluyor.

Şehir korunuyor, üretici kazanıyor.

Bu da Edirne adına küçümsenecek bir kazanım değil.

Bu cümleyi Edirneliler artık ezbere biliyor. Çünkü bu şehirde ne zaman bir doğa olayı yaşansa, sonuç değişmese de açıklama hep aynı oluyor.

Geçen hafta yağmur yağdı.

Başkan Filiz Gencan sahadaydı.

Ama evleri su bastı, altyapı patladı, sokaklar göle döndü.

Şimdi kar yağdı.

Yine Başkan Gencan sahadaydı.

Ama bu kez yollar buz tuttu, tuzlama yetersiz kaldı, sabah saatlerinde birçok maddi hasarlı trafik kazası meydana geldi.

O zaman sormak gerekiyor:

Bu mu sahada olmak?

Eğer belediye sahadayken evler su altında kalıyorsa,

Eğer belediye sahadayken yollar buz pistine dönüyorsa,

Eğer belediye sahadayken insanlar arabalarını hurdaya çıkarıyorsa…

O saha, vatandaşın hayatına neden dokunmuyor?

Sosyal medyada yükselen tepki tam da bu noktada yoğunlaşıyor. Vatandaş şunu söylüyor:

“Her afette sahadasınız ama sonuç hep aynı.”

“Yağmurda sahadaydınız, evimizi su bastı.”

“Karda sahadasınız, kazalar oldu.”

“Eğer sahadaysanız, bu tablo neden değişmiyor?”

Burada eleştirilen şey kar yağışı değil. Yağmur hiç değil. Eleştirilen şey, her seferinde aynı açıklamanın yapılması ama her seferinde aynı sorunların yaşanması.

Sayın Filiz Gencan,

Sahada olmak, kameralara görünmek değildir.

Sahada olmak, kriz yaşanmadan önce önlem almaktır.

Sahada olmak, yağmur yağmadan altyapıyı bitirmiş olmaktır.

Sahada olmak, kar yağmadan yolları güvenli hale getirmektir.

Ama Edirne’de tablo şu:

Yağmur yağıyor → sahadayız → evler su altında.

Kar yağıyor → sahadayız → kazalar, maddi hasar.

Bu denklem artık halkı ikna etmiyor.

Çünkü vatandaşın ölçüsü çok basit:

Evi su basmadıysa hizmet vardır.

Sabah kaza yapmadıysa hizmet vardır.

Bunlar yoksa “sahadayız” demenin de bir anlamı kalmıyor.

Edirne halkı artık kelimelere değil, sonuçlara bakıyor.

Ve ne yazık ki sonuçlar, yapılan açıklamalarla taban tabana zıt.

Bu yüzden eleştiri nettir:

Belediyecilik açıklamayla değil, önleyici hizmetle yapılır.

Bu pazar, yıllardır Edirne’nin dar gelirli insanı için bir alışveriş noktasıydı. Perde de buradan alınırdı, çocuğun ayakkabısı da… Evine tencere götüren de vardı, okul masrafını buradan dengeleyen de. Sadece Edirne’den değil; çevre ilçe ve köylerden gelen insanlar için de Cuma Pazarı bir imkândı.

Zamanla bu imkân, şehrin ekonomisine katkı sağlayan bir hareketliliğe dönüştü.

Başta Bulgaristan olmak üzere Balkan ülkelerinden gelenler oldu. Oteller doldu, taksiler çalıştı, çarşı canlandı. Edirne’ye gelen turist sadece pazara değil, tarihi yerlere de gitti, restorana da oturdu, dükkândan da alışveriş yaptı. Yani Cuma Pazarı, tek başına değil, bir zincirin ilk halkasıydı.

Belediye bu halkayı kopardı.

Belediye Başkanı Filiz Gencan, kararın gerekçesini “hukuki zemin”, “soruşturmalar” ve “SGK borçları” üzerinden açıkladı. Ayrıca Edirne’nin sadece Cuma Pazarı’yla anılmasını doğru bulmadığını söyledi.

Buraya kadar her şey makul görünebilir.

Ama mesele tam da burada başlıyor.

Hukuki zemin yoksa bu zemini oluşturacak olan kim?

Soruşturma varsa, bunu ortadan kaldıracak olan kim?

Denetim eksikse, bunu giderecek olan kim?

Belediyeyi yönetmenin anlamı, sorunları kapatmak değil, onları çözmektir. Aksi hâlde her problemde kilit vurmak, en kolay ama en pahalı yöntemdir.

“Edirne Cuma Pazarı’ndan ibaret değil” deniyor.

Doğru.

Ama soru şu: Cuma günü Edirne’ye gelen turist, Cuma Pazarı olmadan neden gelsin?

Hangi cazibe onu çekecek?

Hangi organizasyon, hangi alışveriş alanı, hangi plan?

Turizm niyetle değil, alternatifle yürür.

“Gider başka yere” demek, turistin doğasına aykırıdır.

Bu kararın ekonomik karşılığı da göz ardı ediliyor. Cuma Pazarı’nın kapanmasıyla yalnızca pazar esnafı değil; otelci, taksici, lokantacı, çarşı esnafı da kaybetti. Yani mesele bir alanın kapatılması değil, bir ekonomik döngünün kırılmasıdır.

Bir başka soru da kamuoyunda sıkça dile getiriliyor:

Göreve gelindiğinde 250 milyon TL civarında olduğu söylenen SGK borcunun bugün 900 milyon TL’ye ulaştığı iddiası doğru mu?

Eğer doğruysa, asıl tartışılması gereken Cuma Pazarı değil, bu tablonun nasıl oluştuğudur. Sonra SGK işi gücü bıraktı senden bu arsayı mı istedi? Hayır.

Cuma Pazarı’nı kapatmak bir zorunluluk değildi.

Bir tercihti.

Ve bu tercihin bedelini bugün Edirne ödüyor, yarın daha fazlasını ödeme riskiyle karşı karşıya kalıyor.

Kimse şaşırmadı. Kış mevsimi çünkü.

Şaşırtıcı olan, karın ardından yaşananlardı.

Kar yağışı öncesi Edirne Belediyesi açıklama yaptı.

“Tam kadro sahadayız” dendi.

Belediye Başkanı Filiz Gencan Akın, “24 saat esasına göre çalışıyoruz, vatandaş mağdur olmayacak.” dedi.

Güzel cümlelerdi.

Ama yollar konuştu, sözler sustu.

Atatürk Bulvarı’nda 9 aracın karıştığı zincirleme kaza yaşandı.

5 kişi yaralandı.

Gazimihal Köprüsü’nde ETUS otobüsü yoldan çıktı, camları patladı.

Atatürk Mahallesi Turan Dursun Caddesi’nde gizli buzlanma nedeniyle araçlar peş peşe çarpıştı.

Minibüs vardı, otomobil vardı, motosiklet vardı.

Allah korudu, ölen olmadı.

Ama bu işin adı tedbir değil, şanstı.

Kazaların ortak noktası çok netti.

Hepsi ana arterlerde yaşandı.

Yani belediyenin ilk bakması, ilk tuzlaması gereken yollarda.

Bir de işin başka bir tarafı var.

Hani şu drone görüntüleri…

Hani yukarıdan çekilmiş, konvoy halinde sahaya çıkan araçlar…

Tuz serpme makineleri, ekipler, gece ışıkları…

Fon müziği eksik, jenerik tam.

Açık söyleyelim;

O sahneler film sahnelerinde kaldı sanırım.

Gerçek hayatta ise izlediğimiz şey bir fragmandı, filmin kendisi değil.

Eğer o sahneler gerçek olsaydı,

Atatürk Bulvarı buz tutmazdı.

Gazimihal Köprüsü’nde otobüs yoldan çıkmazdı.

Ana arterler buz pisti olmazdı.

O zaman sormak gerekiyor.

Bu tuzlama çalışmaları nerede yapıldı?

Hangi cadde, hangi saat, hangi ekip?

Drone havadaydı ama tuz yerde miydi?

Belediyecilik, sosyal medyada iyi görüntü vermek değildir.

Belediyecilik, kameralar kapandıktan sonra da işini yapmaktır.

Edirne halkı film izlemek istemiyor.

Edirne halkı sabah evden çıkarken “acaba kaza yapar mıyım?” diye düşünmek istemiyor.

Bu bir siyasi tartışma değil.

Bu bir polemik hiç değil.

Bu doğrudan can güvenliği meselesi.

Eğer çalışma yapıldıysa, açık açık anlatılsın.

Yapılmadıysa, bunun da dürüstçe söylenmesi gerekir.

Çünkü güven, jenerikle değil, gerçek sahayla kazanılır.

Yoksa biz yine buzun üstünde kalırız

Muslukta yok.

Yönetimde yok.

Planlamada hiç yok.

Kışın ortasındayız.

Hava soğuk.

Şehir daha soğuk.

İnsanlar bidonla geziyor.

Pazar arabasıyla su taşıyan Edirneli görüyoruz.

Bu görüntü film değil.

Belgesel hiç değil.

Bu, 2026 Edirne’si.

Çeşmelerin önünde kuyruk var.

Saatlerce bekleyen insanlar.

Çocuk var.

Yaşlı var.

Hasta var.

Ama çay yok.

Su yok.

Sabır zaten bitmiş.

Belediyenin resmi açıklaması kısa:

“Arıza.”

Sosyal medyada ise açıklama uzun.

Çünkü millet anlatıyor.

Biri yazmış:

“Arıza 1 gün sürer, bu artık ihmalkârlık.”

Bir başkası sormuş:

“Yan binada su var, bizde neden yok?”

Başka bir yorum:

“2026’da bidonla su taşıyoruz, helal olsun.”

Bir anne yazmış:

“Bebeğimi yıkayamıyorum, bunun hesabını kim verecek?”

Bir emekli:

“Fatura günü gelince arıza olmuyor ama.”

Yorumlar böyle.

Sert.

Net.

Gerçek.

Çünkü yaşanan şey sanal değil.

Gerçek.

Belediye “arıza” diyor.

Vatandaş ise başka bir şey söylüyor:

“Yönetim yok.”

Bir haftadır sürüyor bu “arıza.”

Mahalle mahalle geziyor.

Bazı sokaklara uğruyor,

bazı sokakları pas geçiyor.

Sosyal medyada sık geçen bir cümle var:

“Demek ki bazı mahalleler daha önemli.”

Bir binada su var,

yan binada yok.

Demek ki mesele boru değil.

Demek ki mesele altyapı değil.

Demek ki mesele öncelik.

Vatandaş soruyor:

“Ne zaman gelecek?”

Belediyeden cevap yok.

Tarih yok.

Takvim yok.

Ama bir öneri var:

“Hidrofor taktırın.”

Sosyal medya burada kopuyor.

Bir yorum:

“Hidrofor takacaksak belediyeyi niye var?”

Bir başkası:

“Yakında ‘kendi kuyunuzu kazın’ derler.”

Bir diğeri:

“Bulut yakalamaya başlıyoruz galiba.”

Gelelim asıl soruya.

Sayın Filiz Gencan nerede?

Bu soru da sosyal medyada en çok sorulan soru.

“Başkan neden çıkıp konuşmuyor?”

“Neden sahada yok?”

“Neden net bir tarih vermiyor?”

Bir kriz var.

Ama krizi yöneten yok.

Sadece tek cümle dolaşıyor ortalıkta:

“Çalışıyoruz.”

Sosyal medya cevabı hazır:

“Neye çalışıyorsunuz?”

“Kaç gündür?”

“Ne zaman bitecek?”

Cevap yok.

O koltuk,

her şey yolundayken fotoğraf vermek için değil.

Her şey ters giderken

insanın karşısına çıkmak içindi.

Edirneli saf değil.

Masala inanmaz.

Çünkü yaşıyor.

Bidonla yaşıyor.

Susuz yaşıyor.

Bugün Edirne’de su yok.

Ama yarın sandıkta

bu yorumların,

bu paylaşımların,

bu susuzluğun

çok net hatırlanacağı kesin.

Şunu herkes bilsin:

İnsan susuz kalmayı affetmez.

Bebeğini yıkayamamayı unutmaz.

Bidonla “çağdaş belediyecilik” dersi verilmesini

hiç unutmaz.

Burası Edirne.

Osmanlı’ya başkentlik yapmış şehir.

Bugün belediyeden

bir bardak su istiyor.

Z raporu net:

Bu yaşanan “arıza” değil.

Bu, yönetim sınavıdır.

Ve bu sınavda

cevap kâğıdı boş,

sınıf susuz.

Plansız ve bilinçsiz yapılan kazılar, Edirneliyi ciddi anlamda mağdur ediyor. Bir yerde kazı yapılıyorsa, bu iş 24 saat esasına göre sürdürülmeli. Gündüz başlayan çalışma, gece vardiyasına devredilmeli ve aralıksız devam etmeli. Ama ne oluyor? Saat 17.00’de mesai bitiyor, kepçeler duruyor, çukurlar olduğu gibi bırakılıyor. Sonrası malum: Trafik kilit, insanlar evine varabilmek için saatlerce direksiyon başında bekliyor.

Sormak gerekiyor: Belediyecilik anlayışı bu mudur? Edirne Belediye Başkanı Sayın Filiz Gencan’a bir vatandaş olarak sormak istiyorum; bu çalışmaları kimlerle istişare ederek yapıyorsunuz? Akşam saatlerinde Hilly Otel Kavşağı’ndan bir geçin, bir bakın bakalım bu çalışmalar nelere sebep oluyor. İnsanlar çile çekiyor. Bu şehirde yaşayanlar bunu hak ediyor mu?

Evet, çalışacaksınız. Evet, kazacaksınız. Buna kimsenin itirazı yok. Ama işi bilmeyen birine bile sorsanız, “Bu iş böyle yapılmaz” der. Bilmiyorsanız yapmayın, yapacaksanız da lütfen işinizi düzgün yapın. Hiç sorun yokken yeni sorunlar yaratmayın. Edirne’nin son dönemde kazandığı yeni bir derdi daha var artık: Trafik.

Zaten su sorunu, çöp sorunu, ulaşım sorunu, yol sorunu derken bir de trafik eklendi. Edirne’nin hizmet açısından yeni dertlere ihtiyacı yok. Plansız, programsız işlerin sonucunda hep aynı manzarayı görüyoruz. Hani şu meşhur fotoğraf var ya… Bir işçi çalışıyor, başında bir şef, onun yanında bir müdür, onun da üstünde bir sorumlu… Kalabalık çok ama çalışan bir kişi. Komik ama acı bir tablo. Yeter artık. Edirneli bunu hak etmiyor.

Bir de aklıma takılmadan edemiyorum. Kavşaklarda ne aranıyor? Kazıklı Voyvoda’nın altını mı?

2005 yılında dönemin Belediye Başkanı Hamdi Sedefçi, oğlu Hakan Sedefçi ve dönemin Meriç Belediye Başkanı Erol Dübek, Kazıklı Voyvoda’nın altınını aramak için Saraçhane’de kazı yapmıştı. Altın bulunamadı tabii. Biz de basın olarak bunu haberleştirmiştik. Bilen bilir, o altın çıkmadı.

Şimdi bakıyorum; önce Bankalar Caddesi, sonra Jandarma Kavşağı, şimdi de Hilly Otel Kavşağı kazılıyor. İster istemez insanın aklına geliyor: Voyvoda’nın altını orada mı? Yoksa bu kazıların başka bir anlamı mı var? Elbette kazılmasına karşı değiliz. Ama kazıyorsanız, planlı kazın. Nasıl yapılması gerekiyorsa öyle yapın. Kimseyi mağdur etmeden, işi çileye çevirmeden yapın.

Altın arar gibi kazıp, kepçeleri gelişi güzel orada bırakıp, gece önlem almadan çukurları açık bırakmak hizmet değildir. Allah korusun, o açık bırakılan çukurlardan birine gece bir araç düşse bunun hesabını kim verecek? Belediye hizmeti bu değil. Böyle belediyecilik olmaz.

Kıyık’ta yapılan kaldırımlar da ortada. Adeta iki ülkeyi ayıran sınır seti gibi… Yaya için değil, engel olsun diye yapılmış sanki.

Özetle söylemek gerekirse; Edirne hizmet bekliyor, çile değil. Planlı, programlı, akılcı işler bekliyor.

Edirne… Tarihin her adımında kahramanlık saklı, rüzgârı dahi özgürlük fısıldayan bir şehir. 103 yıl önce düşman işgalinden kurtulduğunda, yalnızca taşları değil, yürekleri de özgürlüğe doyurdu. Bugün, bu gurur dolu günü kutlarken, Edirne’nin hikâyesinin yalnızca taşlardan ibaret olmadığını, cesaret ve fedakârlıkla yazılmış bir destan olduğunu bir kez daha hatırlıyoruz.

Ama Edirne’nin özgürlüğü 103 yıl önceye kadar uzanmaz yalnızca. Tarih boyunca sınır kenti olmanın getirdiği zorluklarla defalarca işgale uğramış; her seferinde atalarımızın kararlılığı ve cesareti sayesinde yeniden özgürlüğüne kavuşmuştur.

İşte bu yüzden Edirne, kahramanlıkla yoğrulmuş bir tarih kitabıdır. Kentin sokaklarında ve mahallelerinde, bu mücadeleleri kazanan, özgürlüğü ve vatanı için canını ortaya koyan komutanlarımızın isimleri yaşamaya devam ediyor. Ulu önder Mustafa Kemal Atatürk’ten başlayarak Şükrüpaşa, Talatpaşa, Mithatpaşa, Sarıcapaşa ve Nişancıpaşa gibi mahalle isimleri, Edirne’nin her köşesinde bizleri selamlıyor. Edirne’nin her karışında vatan için toprağa düşmüş sayısız kahramanlarımız var. O isimsiz kahramanları da buradan saygı, özlem ve minnet ile anıyorum.

Her bir mahalle, her bir sokak, geçmişteki kahramanlarımızın anılarını taşır. Bu isimler yalnızca tabelalarda değil, Edirne halkının gönlünde de sonsuza dek yaşatılmaktadır. Onların mirası, bugünün Edirnelisine cesaret, gurur ve sorumluluk aşılamaya devam ediyor.

Edirne’nin kurtuluş günü, sadece bir tarih değil, bağımsızlık ve özgürlük mücadelesinin simgesidir. Her kutlama, bize geçmişin kahramanlık hikâyelerini hatırlatır ve geleceğe umutla bakmamızı sağlar. Bu yüzden Edirne’yi ve Edirnelileri, kahramanlarının izinde, daima gururla anıyoruz. Yazımın sonunda, 24 Kasım öğretmenler günü nedeniyle, öğretmenlerimizin  gününü de kutluyorum..

Yıllardır söylüyoruz: Barınak, belediyenin “sürgün yeri.” İlgisiz, isteksiz, hayvan sevgisinden habersiz personel oraya gönderiliyor. Hayvanlara bakmak istemeyen, sorumluluk almaktan kaçan insanlar elinde canlar emanet! Böyle bir ortamda ne vicdan kalır ne de merhamet.

Belediye Başkanı Filiz Gencan ise bu vahim tabloya rağmen sessiz. Sözde “şefkatli şehir” söylemleriyle seçim meydanlarında alkış topladı, ama o şefkat barınağın kapısından içeri giremiyor. Çünkü orada sevgi değil, ihmal hüküm sürüyor.

A.Y.’ye verilen ceza ise halkın vicdanını rahatlatmaktan çok uzak. Bir canı metrelerce sürükleyen birine bu kadar hafif bir yaptırım uygulanması vicdanları yaraladı.

Barınakta hayvanlar ölürken kimse hesap vermiyor. Her ölüm “doğal” denilerek geçiştiriliyor. Oysa her biri birer dosya, her biri birer vebal! Belediyenin kayıtları tozlu raflarda, vicdanı ise tamamen kayıp…

Önceki skandallar da göz ardı edilememeli:

Barınakta görevli bir kişi, poşete konulmuş 4 yavru köpeği çöp konteynerine bırakmış; görevli açığa alınmıştı. Ölümler “doğal” denilerek geçiştiriliyor, ihmaller sorgulanıyor. Yaşananlar tek kişiyle sınırlı değil; kayıt eksikliği, şeffaflık sorunu ve ilgisiz personel sıkıntısı mevcut.

Ve şimdi dönelim kendimize…

Sosyal medyada “can dostlar” paylaşımları yapan, klavye başında kahraman kesilen hayvanseverlere sesleniyorum:

Neredesiniz? Bu şehirde köpekler ölüyor, sürükleniyor, işkence görüyor. Ama barınağın önünde tek bir eylem, tek bir tepki yok. Gerçek mücadele, paylaş butonuna basmakla değil, o kapının önünde durmakla olur.

Canlara sahip çıkmak gerek. Bugün susanlar, yarın bir başka canın çığlığında sorumluluk taşıyacak.

Su var mı, yok mu belli değil?

Su kesintileri artık şehirde sıradan bir hal aldı. Ama asıl mesele suyun kesilmesi değil, kimsenin bundan haberdar edilmemesi. “Sabah kalkıyoruz, su yok. Ne zaman gelecek bilen yok” diyor vatandaş. En temel ihtiyaçtan bahsediyoruz. İnsan, bir bardak suyun bile değerini en çok o musluklardan akmayınca anlıyor. Belediyenin buradaki sınavı sadece boru tamiriyle bitmiyor; halkı bilgilendirmekle devam ediyor.

Bir duyuru, bir kısa mesaj, birkaç saat önceden yapılacak basit bir açıklama bile insanların öfkesini dindirmeye yeter. Ama ne yazık ki çoğu zaman sessizlik hâkim. O sessizlikte ise insanların güveni biraz daha azalıyor.

Sosyal medyada çok sayıda vatandaş, “Bir talepte bulunuyoruz ama geri dönüş alamıyoruz” diyor. Kimi arıza bildiriyor ama kimse ilgilenmiyor. Bazı paylaşımlarda belediyenin kendi sosyal tesislerinde bile ilgisizlikten yakınılıyor.

Bu şehirde insanlar artık sadece “yapılsın” demiyor; “bizimle ilgilenilsin” diyor. Hizmetin özü, vatandaşın kendini değerli hissetmesidir. Belediyecilik sadece asfalt dökmek ya da kaldırım yenilemek değildir. Bir telefonun ucunda, bir e-postada, bir mesajda “Evet, ilgileniyoruz” diyebilmek de hizmettir.

Edirne’nin en güzel yanı, insana nefes aldıran sokakları, meydanları, parkları. Ama son dönemde bu alanlarda da şikâyetler artıyor. Özellikle başıboş köpeklerle ilgili endişeler sık sık dile getiriliyor. Vatandaş korkuyor, çocuklar okula giderken tedirgin oluyor. Elbette sokak hayvanları bizim canlarımız, ama çözüm de sadece “sahipsiz” bırakmak olmamalı.

Barınaklar, kısırlaştırma çalışmaları, beslenme noktaları… Her şey planlı, sistemli olmalı. Çünkü sokaklar bizim olduğu kadar onların da. Ama bu dengeyi sağlamak belediyenin görevi.

Edirne halkı eleştiriyor, evet ama o eleştiriler kötü niyetle değil. Her paylaşımda, her şikâyette bir ortak nokta var: “Biz daha iyi bir şehir istiyoruz.”

Vatandaş konuşuyor, anlatıyor, yazıyor… Peki, belediye dinliyor mu?

İşte asıl mesele burada.

Siyaset bir yana, hizmetin dili net: İnsanlar yaşadıkları şehre güven duymak istiyor. O güveni sağlayan şey ise “görülmek” ve “duyulmak”. Edirne Belediyesi bu seslere kulak verirse, eleştiriler birer fırsata dönüşür.

Edirne gibi köklü, güzel bir şehirde belediyeciliğin ölçüsü artık sadece yapılan projeler değil. Şehrin ışıkları yanıyor mu, çöp zamanında toplanıyor mu, musluktan su geliyor mu, vatandaş sorusuna yanıt bulabiliyor mu? İşte gerçek belediyecilik tam da burada başlıyor.

Bugün Edirneliler musluklardan damla damla akan suya mahkûm edilmiş durumda. Üstelik bu sadece kuraklığın değil, aynı zamanda önlem almayan yöneticilerin eseridir.

Süloğlu barajı neden aylar öncesinde devreye alınmadı?

Süloğlu Barajı hattı boruların kanserojen madde ürettiği için kapatıldı. Bu hatta boruların değişmesi ve hattın tekrar hazır hale getirilmesi gerekiyordu. Kayalıköy Barajında su dip seviyeye düştüğünde açıklamalar başladı. Edirne Belediye Başkanı Filiz Gencan, kameraların karşısına geçerek, ‘Süloğlu Barajını devreye sokacağız’ dedi. Belediye başkanı Gencan’a sormak lazım: ‘Bunu öngörmek için mutlaka bir kriz mi beklemek gerekiyordu?’ Bunu devreye sokacaksın ama bir sorun var, hattın boruları asbestli…

Kansorejen boruları yeniden mi devreye soktunuz…

Şimdi Başkan Gencan, Edirne’nin içme suyunun Süloğlu Barajı’ndan verildiğini açıkladı. Bu da aslında bir başka çelişkiyi akla getiriyor. Süloğlu hattı zamanında, kansorejen madde üreten borular nedeniyle kapatılmıştı. Halkın sağlığı için alınan bu kararın şimdi nasıl göz ardı edildiğini anlamak mümkün değil. Yıllardır yenilenmesi gereken hatlar, neden bugüne kadar yenilenmedi? Şimdi yeniden devreye sokulan boru aynı borular, Edirnelilerin sağlığını tehdit etmiyor mu?

Üstelik belediye, “boruları değiştirdik” diyerek kamuoyunu rahatlatmaya çalışıyor. Peki, soruyorum: Bu kadar kısa sürede kilometrelerce boru nasıl değiştirildi? Gerçekten değiştirildi mi, yoksa sadece kâğıt üzerinde mi değişmiş görünüyor? Ben ikna oldum mu? Olmadım…

Belediye, yıllardır süren kuraklığa rağmen ne yeni bir kaynak yarattı ne de altyapıyı modernize etti. Her kriz döneminde aynı açıklamalar: “Kuraklık var, barajlar dolmuyor.” Evet, kuraklık var ama yöneticilik bahane değil çözüm üretmektir.

Edirne’de susuzluk kader değil. Ama görünen o ki, bu kaderi hazırlayan ihmaller zinciri var. Bugün musluktan akmayan suyun hesabını sadece iklimden değil, yıllardır tedbir almayanlardan sormak gerekir. Edirneliler susuzluğa değil, sorumsuzluğa mahkûm edildi.

Haaa bu arada barajdaki suyu bitiren kuraklık olduğu kadar bir türlü tamir edilmeyen caddeleri göle çeviren su patları… Hatırlatayım dedim…

Edirne’de bir ağaç daha belediye tarafından kesildi… Kervansaray’ın arkasındaki bu ağaç yıllardır kentimizin tam ortasında duruyordu. İnsanlar gölgesinde dinlenir, kuşlar yuvalarına konar, şehir nefes alırdı. Ama bir gece yarısı, hiçbir uyarı yapılmadan belediye ekipleri tarafından kesildi. “Trafik düzenlemesi” bahanesiyle yılların gölgesi yok edildi. Bu sadece bir ağaç değildi; Edirne’nin ruhundan, tarihinden ve doğasından çalınan bir parçaydı.

Soruyorum: Belediye neden böyle bir karar aldı? Kim onay verdi ve kim sorumluluğu üstleniyor? Her fırsatta Atatürk’ün kızı olduğunu söyleyen Belediye Başkanı Filiz Gencan’a hatırlatmak isterim: Atatürk, Yalova’daki köşkün inşaatında tek bir ağacı kesmemek için temeli kaydırmıştı. Siz ise belediye olarak kentin kalbinden bir yaşam alanını, insanların nefes aldığı gölgeyi ve kuşların yuvasını kestiniz. Bu mu Atatürk sevgisi? Bu mu O’nun ilkelerine bağlılık?

Ve bu, Edirne’deki tek ihmal değil. Daha önce Kıyık semtinde kaldırımlar ve yol boyunca refüjlerden sökülen çiçeklerin üzerine dökülen taşlar, onarılmayan altyapı ve bakımsız yollar, belediyenin yönetim anlayışını gözler önüne sermişti. Beton ve taşla boğulan yollar, ilgisizlikten kuruyan yeşil alanlar, her geçen gün Edirne’nin yaşam kalitesini düşürüyor.

Bir ağaç sadece gölge vermez; temiz hava sağlar, ekosistemi dengeler ve şehrin hafızasını taşır. Belediye tarafından yok edilen ağaç, sadece bir yol çalışması için değil, Edirne’nin solan yeşili ve doğadaki yaşam için de bir kayıptır.

Gece yarısı yapılan bu katliam, belediyenin iş bilmezliğinin ve umursamazlığının en açık göstergesidir. Çok üzüldüğüm bu ağaç katliamını bir kızıl dereli sözüyle son veriyorum:

"Son ırmak kuruduğunda, son ağaç yok olduğunda, son balık öldüğünde, beyaz adam paranın yenmeyen bir şey olduğunu anlayacak."  anlayana…

Bu rampaları görünce insanın aklına ister istemez şu soru geliyor: “Hiç mi rampa görmediniz de bu kadar yüksek yaptınız?” Kıyık Caddesi’ne yapılan o tartışmalı beton kaldırımlar hâlâ hafızalardayken, şimdi de bu rampalarla yeni bir tartışma başladı.

Alt yapı, üst yapı, ulaşım… Hepsi sorunlu

Sorun sadece rampalarda değil. Sular çamurlu, borular patlak. Şehrin alt yapısı adeta alarm veriyor. Ulaşım desen, ETUS başlı başına ayrı bir dert. Klimasız araçlarda yazın sıcaktan bunalan, kışın soğuktan donan vatandaşlar… Üstüne üstlük vatandaşa bağıran, çağıran, hatta zaman zaman darp eden şoförler… Emekliye “bedavaya biniyorsun” diye hakaret edenleri bile gördük.

Edirne halkı çok dertli. Hizmete aç ama hizmet yok. Bir belediyenin görevi halkın hayatını kolaylaştırmakken, burada tam tersi oluyor.

Belediye başkanına çağrı

Buradan Belediye Başkanı Filiz Gencan’a açıkça sesleniyorum:

Eğer bu işi hakkıyla yapamayacaksanız, ne olur durun. Elinizi attığınız her şey daha kötü hale geliyorsa, ısrar etmeyin. Olmayınca olmuyor demek ki…

Sana bir tavsiyem var Sayın Başkan: Kadroda değişikliğe git. Ekip iş bilmiyor. Yanına işten anlayan, şehir planlamasını bilen, vatandaşı dinleyen insanlar al. Halk seni seçti, sana bir görev verdi. O görev, halkın hayatını kolaylaştırmak.

Halk için, halkla beraber

Bu şehirde yaşayanlar hizmet bekliyor, eziyet değil. Halka zulüm yapma, halkı hiçe sayma. Unutma, koltuk geçici, ama iyi hizmet kalıcıdır.

Halk için, halkla beraber çalışmak zorundasınız. Çünkü belediyecilik, masa başında değil, sahada yapılır.

Bir orman yangını, haberde birkaç satırla anlatılır belki: “Şu kadar hektar alan kül oldu.” Ama o rakamların içinde saklı olan, bir karıncanın yuvasından kaçışı, bir kaplumbağanın yolda kalışı, kökleri toprağa sıkıca tutunmuş bir çamın çaresiz çığlığıdır.

Enez yangınında da gördük ki; yangın sadece ateşten ibaret değil. İhmalin, dikkatsizliğin, bazen de kasten çıkarılan kıvılcımların eseri. Bir sigara izmariti, bir cam parçası, ya da bilinçsizce yakılan bir ateş… Her biri, yüzlerce yıllık bir ekosistemi birkaç saatte yok edebiliyor.

Ama mesele sadece doğayı kaybetmek değil; biz insan olarak kendimizi de kaybediyoruz. Çünkü orman, oksijenimiz, suyumuz, gölgemiz, geleceğimiz. Orman yandığında, biz de nefesimizin bir kısmını yitiriyoruz.

Enez’deki bu yangın, bize bir kez daha hatırlatmalı: Orman yangınlarıyla mücadele sadece itfaiyecilerin değil, her birimizin görevi. Piknikte ateş yakmamak, izmariti yere atmamak, yangın gördüğümüzde anında 112’yi aramak… Bunlar basit ama hayati adımlar.

Gelecekte Enez’in yanan topraklarında yeniden çiçekler açacak, kuşlar yuva kuracak. Ama bu, bizim bilinçli çabamızla olacak. Unutmayalım, bir ağaç yanarsa hepimiz eksiliriz.

Edirne’de son haftalarda yaşananlar, “yanlış yönetim” tanımının canlı örneğine dönüştü. Bu şehirde artık temel bir soru soruluyor: Neden beton döktünüz?

Üstelik rengarenk çiçeklerin üzerine, güzelliğin tam kalbine!

Neden kırdınız? Daha yeni yapılmış kaldırımları kısa süre sonra yeniden söküp yaptınız.

Neden planlamadınız? Önceden düşünülmesi gerekenler sonradan panikle, aceleyle, masrafla telafi edilmeye çalışıldı.

Ve tüm bu yanlışların, ihmallerin, zevksizliklerin bedelini kim ödüyor? Elbette her zaman olduğu gibi Edirneliler.

Her yıl Kırkpınar öncesi şehir hazırlanır, gelenekler yaşatılır, Edirne adeta bayramlık elbiselerini giyer. Ama bu yıl olanlar, ne gelenekle, ne şehir estetiğiyle, ne akılla ne de vicdanla açıklanabilir. “Şehri güzelleştiriyoruz” diyerek Atatürk Bulvarı boyunca açmış çiçekleri söktünüz, yerlerine soğuk, gri beton döktünüz. Aralara da boyalı taşlar serptiniz; bir kısmına Ege sahillerinden alınmış gibi duran palmiyeler diktiniz.

Edirne sahil kenti mi? Bu şehir Akdeniz turizmi mi satıyor?

Hayır! Bu şehir tarih satıyor, kültür yayıyor, köklerini koruyarak büyümek istiyor.

Edirne’ye bu görüntü yakışmıyor!

Bunun adı güzelleştirme değil; dayatma, zevksizlik ve vizyonsuzluktur.

Güzellik uyumdan doğar. Siz, uyumu çiğneyip Edirne'nin ruhuna beton döktünüz.

Kıyık Caddesi fiyaskosu

Bir başka örnek, hatta ibretlik tablo da Kıyık Caddesi’nde yaşandı.

Yapılan kaldırım, kaldırım değil âdeta bir inşaat temeli gibi. Yaya geçişleri unutulmuş. İnsanların nasıl geçeceği düşünülmemiş.

Sonra halk tepki gösterince, "hata olmuş" deyip kaldırımı kırdınız ve yeniden yaptınız.

Bu kaçıncı kır-yap?

Bu kaçıncı hesapsızlık?

Bu kaçıncı halkın cebinden çalınan zaman, emek ve para?

Bunlar artık sıradan hatalar değil. Bunlar ciddi yönetim zaaflarıdır.

Edirne halkının parasını boşa harcayan, kenti estetikten uzaklaştıran bu anlayış; sadece basiretsizlik değil, doğrudan kamu zararına neden olan bir uygulamadır.

Projenin hangi aşamasında kim görev aldıysa; çiziminden onayına, ihalesinden uygulamasına kadar kim sorumluluk taşıyorsa, bu zararın da önünde hesap vermek zorundadır.

Sayın başkan ve meclis üyeleri: halk size izlemeyecek, hesap soracak

Sayın Belediye Başkanı Filiz Gencan...

Bu şehir size bir makam değil, sorumluluk verdi.

Ama siz Edirne’nin tarihi dokusunu, doğal güzelliklerini ve estetik birikimini hiçe sayarak, “tek akıl” yönetimiyle şehri betona boğdunuz.

Bu kararlarda halkla istişare ettiniz mi?

Uzmanlar nerede? Mimarlar, şehir plancıları, peyzaj mühendisleri hangi raporu sundu?

Yoksa “ben yaptım oldu” anlayışıyla, şehir kimliğini masa başında mı belirlediniz?

Ve belediye meclis üyeleri...

Her projede el kaldırıyorsunuz, peki gerçekten neye onay verdiğinizi biliyor musunuz?

Kaldırımlar yeniden kırılırken, betonlar çiçeklerin üstüne dökülürken, siz neredeydiniz?

Sessizliğiniz artık suça ortaklıktır.

Şehrin ortasında yükselen beton duvarlar kadar, sizin suskunluğunuz da Edirnelilerin yüreğini sızlatıyor.

Edirne hesap soruyor

Edirne betonla değil, bilinçle güzelleşir.

Edirne’yi güzel yapan; tarihiyle barışık yapılar, çiçeklerle bezenmiş yollar, gelenekle uyumlu dokunuşlardır.

Siz ise Edirne’nin geçmişine değil, plansızlıkla geleceğine zarar verdiniz.

Şimdi bu şehir size soruyor:

Bu projelerin planlarını kim çizdi?

Kim ihaleyi verdi?

Kim denetledi?

Kim olur verdi?

Ve en önemlisi: Bu yanlışların bedelini kim ödeyecek?

Edirne halkı unutmaz.

Edirneliler bu şehri sevenleri de, bu şehre ihanet edenleri de bilir.

Ve günü geldiğinde, sandık her şeyi yeniden hatırlatır.

Edirne’de düzenlenen kürek şampiyonaları sonrası bazı çevreler hemen ezber cümlelere sarıldı: “Çeltik suyu tutuluyor, tarım zarar görüyor.” Peki, hangi üretici bundan zarar gördü? Hangi tarlada ne kadar verim kaybı oldu? Elimizde veri yok, belge yok, rapor yok. Sadece kulaktan dolma sözler ve sosyal medya yorumları…

Oysa gerçek çok daha farklı. Vali Yunus Sezer’in de net şekilde ifade ettiği gibi, Meriç Nehri’nde yapılan su seviyesi sabitlemeleri, çeltik tarımına zarar verecek boyutta değil. DSİ kontrolünde yapılan planlamalarla, üreticiye ihtiyaç duyduğu su, tarımsal sulama takvimine uygun şekilde ulaştırılıyor. Nehir tamamen kesilmiyor, sadece birkaç gün boyunca suyun seviyesi sabit tutuluyor. Yani su tutulmuyor; aksine kontrollü ve planlı biçimde yönetiliyor.

ELEŞTİRİ DEĞİL, ENGEL OLMAYA ÇALIŞAN BİR TAVIR

Tarım gibi ciddi bir alanı bu kadar kolay manipüle etmek, hem üreticiye hem Edirne’ye büyük haksızlık. Bu eleştiriler, üreticiyi koruma amacı taşımaktan çok, Edirne’nin büyümesini istemeyen zihniyetin sesi gibi duruyor. Sporla, turizmle, kültürle gelişmeye çalışan bu şehirde her adıma bir bahaneyle karşı çıkanlar, aslında statükonun bekçiliğini yapıyor.

Şunu açıkça söyleyelim: Kürek yarışmaları Edirne'nin tarımını tehdit etmiyor. Aksine, bu tür organizasyonlar sayesinde Edirne; yerli ve yabancı binlerce misafiri ağırlıyor, oteller doluyor, esnaf kazanıyor. Üstelik bu kazanımın karşılığında ne bir tarla kuruyor, ne bir çeltik susuz kalıyor.

SUYUN GÜCÜ TARIMDA DA VAR, SPORDA DA

Edirne'nin çeltiği kadar Meriç Nehri de kıymetli. Bu nehir yalnızca tarlaları değil, kenti de besliyor. Sporla, doğa turizmiyle, uluslararası organizasyonlarla… Artık Meriç kıyısı sadece üretim alanı değil, aynı zamanda bir tanıtım vitrini. Edirne’nin gücünü yalnızca toprağında değil, vizyonunda da görmek lazım.

Suyun kısa süreli olarak sabitlenmesiyle ne tarlalar zarar görüyor ne üretici mağdur oluyor. Kontrollü sulama teknikleriyle zaten ihtiyaç duyulan su, doğru zamanda doğru yere ulaştırılıyor. Tam tersine, Edirne’nin tanıtımına katkı sağlanıyor. O halde bu itirazlar neden? Şehir değişiyor diye mi rahatsızlık duyuluyor?

ASIL ZARARI YARIŞMALAR DEĞİL, DEĞİŞİME DİRENEN ZİHNİYET VERİYOR

Edirne; hem tarımı, hem sporu, hem kültürüyle büyüyebilir. Bu mümkün. Ancak bunun için önce değişime direnen değil, çözüm üreten bir anlayışa ihtiyaç var. Her yeni projeye “zarar veriyor” refleksiyle karşı çıkanlar, aslında şehrin önünü tıkıyor.

Gerçek zararı Meriç Nehri’ndeki birkaç günlük sabitleme değil, değişimden korkan söylemler veriyor. Edirne, geçmişi kadar geleceği de olan bir şehir. Ve bu gelecek, sadece çeltikte değil, kürek parkurlarında da yeşeriyor.

Ama mesele sadece çiçeklerin yokluğu değil.

Kıyık Caddesi’nde yapılan refüj düzenlemesi, kelimenin tam anlamıyla bir kaza alanına dönüşmüş durumda. Refüjün yüksekliği öyle ölçüsüz ki, vatandaş da sürücü de ne olduğunu anlayamıyor.

Yoldan bir anlık sapma, gecenin karanlığında bir görüş hatası; o yüksek beton set bir araca, bir motosikletliye ya da bir bisikletliye ciddi zarar verebilir. Bu bir düzenleme değil, adeta tuzağa dönüşmüş bir uygulama.

Bu yükseklik neyin göstergesi?

Refüj dediğimiz yapı, yolu ayırmak, trafiği yönlendirmek için vardır. Ama Edirne’deki bazı refüjler duvar gibi yükselmiş durumda. Kıyık’taki uygulamayı gören herkes aynı soruyu soruyor:

“Burada belediye ne yapmaya çalışıyor?”

Kim bu projeyi onayladı? Bu kenti gerçekten bilen biri o refüjün yüksekliğini ölçtü mü? Yoksa kâğıt üstünde görünen çizgiler mi bir şehrin kaderini belirliyor?

Bir şehir, detaylarda güzelleşir

Edirne gibi bir şehir, ince dokunuşlarla güzelleşir. Çiçekle, sadelikle, zarafetle... Ama biz bu kentte her geçen gün taşlaşıyoruz. Beyaz çakıl taşları estetik zannediliyor, yüksek refüjler güvenlik diye sunuluyor. Oysa kentle ilgilenen herkes biliyor:

Bu uygulamalar ne estetik, ne güvenli, ne de kalıcı.

Kaldırımda yürüyemeyen yaşlı bir amca için, Kıyık’tan geçen bir araç sürücüsü için, Edirne’de fotoğraf çeken bir turist için bu şehir nasıl bir iz bırakıyor?

Taşlar çiçek açmaz.

Refüjler yükseldikçe, insanların huzuru azalıyor. Çiçekler söküldükçe, Edirne renk kaybediyor.

                Güzel işler her zaman biraz eleştiri alır. Edirne’de uzun yıllar inşaatının tamamlanması nedeniyle eleştirilerin hedefi haline gelen İzzet Arseven Kent Ormanı’nın Söğütlük Millet Bahçesi’de bunlardan birisiydi. Ancak ortaya çıkan bu geniş, yeşil alan, şehir yaşamına taptaze bir soluk getirdi. İnsanlar doğayla buluşuyor, çocuklar güvenle oyun oynuyor, gençler spor yapıyor. Bu, kolay kazanılan bir başarı değil.

                Doğaya Gerçekten Ne Oldu?

                “Ağaçlar kesiliyor, doğallık yok oluyor” gibi eleştiriler var. Ama gerçek farklı. Proje kapsamında sadece ömrünü tamamlamış, sağlığı bozulan ağaçlar temizlendi, yerine binlerce yeni ve sağlıklı fidan dikildi. Yani doğa zarar görmedi, tam aksine yenilendi. Bu millet bahçesi, aslında doğayla kucaklaşma alanı. Edirneliler doğayla eskisinden daha fazla temas kurabiliyor artık.

                Bakan Murat Kurum’un Önderliği

                Projeye öncülük eden isim, Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanı Murat Kurum oldu. Edirne’ye gelerek projenin detaylarını yerinde inceledi ve verdiği destek, bu büyük dönüşümün hızla gerçekleşmesini sağladı. Elbette Vali Yunus Sezer ve AK Parti İl Başkanı Belgin İba’nın da büyük katkıları var. Ancak böylesine önemli bir projenin bakanlık desteği almadan bu kadar hızlı ilerlemesi zor olurdu.

                Şehir İçin Büyük Kazanç

                515 dönümlük bu geniş alanda bisiklet yolları, yürüyüş yolları, çocuk oyun alanları ve spor sahaları oluşturuldu. Edirne artık daha yeşil, daha canlı ve daha yaşanabilir bir şehir. İnsanların doğayla barış içinde yaşadığı alanlar çoğalıyor. Böyle projeler, şehre değer katıyor, yaşam kalitesini yükseltiyor.

                Eleştiriler Olabilir, Ama...

                Elbette her büyük proje tartışma yaratır. Ancak eleştiriler yapıcı olmalı, yanlış bilgilendirme ile halkın kafası karıştırılmamalı. İnsanlar gerçeklere baktığında, bu projeden memnun kalıyor. Çünkü Edirne için çok değerli bir kazanım söz konusu. Eleştiri elbette haktır, ama olumlu yönleri görmek de bizim görevimiz.

                Küçük Bir Temenni: Otopark Konusu

                Otopark ücreti 100 TL olarak belirlenmiş, bu bazı ziyaretçiler için biraz yüksek gelebilir. Belki otopark fişi alanlara küçük bir jest yapılabilir; örneğin bir bardak çay ikramı veya ufak bir indirim gibi. Böyle küçük ama anlamlı adımlar, halkın projeye olan ilgisini ve sevgisini artıracaktır.

                Sonuç: Edirne’nin Yeni Nefesi

                Sonuçta “Eleştiri bahane, Kent Ormanı şahane!” Söğütlük Millet Bahçesi, Edirne’nin doğasına ve sosyal yaşamına yapılan büyük bir yatırım. Bu projede emeği geçen Bakan Murat Kurum, Vali Yunus Sezer, AK Parti İl Başkanı Belgin İba ve diğer tüm yetkililere teşekkür etmek gerek. Edirne halkı olarak da bu güzel alana sahip çıkmalı, korumalıyız.

Geçtiğimiz hafta sonu şehir dışından gelen misafirlerimle birlikte Karaağaç’a kısa bir tur attıktan sonra, Edirne Belediyesi’ne ait Meriç Sosyal Tesisleri’nde biraz soluklanalım istedik. Doğanın güzelliği eşliğinde, Meriç Nehri’ne karşı bir çay içmenin hayalini kurduk. Şansımıza, nehir kıyısındaki balkon bölümünde birkaç boş masa görünce içimiz ferahladı. Ne var ki tam oturacakken, masalarda o can sıkıcı yazıyı gördük: “Rezerve”

Bir masa rezerve, diğerine yöneldik, o da rezerve. Boş ama rezerve.

Dayanamadım, tesis çalışanına sordum: “Bu masalar neden rezerve? Burası belediye tesisi değil mi?”

Aldığım cevap basit ama sarsıcıydı: “Evet abi, bir saat içinde gelecekler. Rezervasyon yaptılar.”

Şaşırdım.

Belediye işletmesi olan, halka açık olması gereken bir tesiste masa rezerve etmek de neyin nesi? Bu ayrıcalık kime tanınıyor, nasıl yapılıyor, hangi kriterlerle belirleniyor?

Ben rezerve uygulamasını lüks restoranlarda, özel organizasyonlarda bilirim. Ama bir belediye tesisinde, halkın vergileriyle var edilen bir mekânda “rezerve masa” fikri, sosyal belediyecilik iddialarını yerle bir ediyor.

Bu tür yerlerde kural nettir: Kim erken gelirse o oturur. Önceden masa ayırtmak, bazı vatandaşlara öncelik sağlamak, diğerlerini dışarıda bırakmak demektir. Hele ki bu ayrıcalık, herhangi bir şeffaflık taşımıyorsa, orası artık “halkın yeri” olmaktan çıkar.

Edirne Belediyesi’ne sormak isterim: Sosyal belediyecilik, rezerve masalarla mı olur? Bu uygulama kimlere, neye göre yapılıyor? Halk için var edilen bir tesiste, halkın doğrudan erişimi neden engelleniyor?

Eğer bu tesislerde adaletli bir hizmet anlayışı olacaksa, öncelik herkesindir. Halkın parasıyla yapılan bir çay bahçesinde vatandaş, önceden arayıp “masa ayırtanlar” yüzünden mağdur olmamalı.

Sosyal belediyecilik, sadece sloganla değil, uygulamayla olur. Ve bazen, bir masa her şeyi anlatır.

Olayın merkezinde Edirne Belediye Başkanı Filiz Gencan Akın ile bir belediye çalışanı olan ve aynı zamanda başarılı bir pehlivan kimliğiyle tanınan T.U. vardı.

1 Mayıs günü, emek ve dayanışmanın simgesi olması gereken bir etkinlikte, T.U. isimli işçi başkana sözlü olarak bazı sitemlerde bulundu. Alandan ayrılan Başkan Akın’ın ardından yaşananlar ise bir şehre yakışmayacak cinstendi.

Edindiğimiz bilgilere göre T.U., seçim sürecinde kendisine “destek olursan nakit ödeme yapılacak, araba alınacak” şeklinde vaatlerde bulunulduğunu iddia ediyor. Bu vaatlerin yerine getirilmediği gerekçesiyle bir süredir Başkan Akın’la görüşmeye çalıştığı, ancak randevu alamadığı belirtiliyor.

Ve nihayetinde, sinirlerin hakim olamadığı bir an…

T.U., Başkan Akın’ı motosikletle takip edip belediye binası önünde durduruyor. “Söz verdiniz, ben sizin kazanmanız için çalıştım, borçlandım. Şimdi ortada kaldım” diyerek seslendiği öğreniliyor. Başkan Akın’ın “Sonra konuşalım” diyerek durumu yatıştırmaya çalıştığı, ancak ortamın kısa sürede gerildiği, Başkan Yardımcısı Onur Öktem’in araya girmesiyle fiziki müdahaleye dönüşen bir tartışmaya sahne olduğu ifade ediliyor. Daha sonra şikayet üzerine gözaltına alınan  T.U., tutuklandı.

Evet, burada birkaç temel sorun var:

Birincisi, siyaset ile emek ilişkisine gölge düşüren vaatler…

İkincisi, muhatap alınmayan insanların çaresizce tepki göstermeye yönelmesi…

Ve elbette en önemlisi, sorunların şiddetle değil, hukukla ve diyalogla çözülmesi gerektiğinin unutulması.

T.U.’nun iddiaları doğru mu? Bunlar elbette yargının ve idarenin değerlendirmesi gereken konular. Ama ortada kesin olan bir gerçek var: Bu olaydan herkesin alması gereken dersler var.

Siyaset güvenle yapılır. Vaat verilir, yerine getirilir ya da neden getirilemediği şeffaf biçimde anlatılır. Emek kutsaldır, karşılığı saygıdır. Ve şiddet, kimden gelirse gelsin, kabul edilemez.

Her şey çok güzeldi ama güzel olmayan bazı detaylar da gözüme takıldı. Yarışların yapıldığı yere gidiş yönünü gösteren yazıların olmaması…

Böyle büyük bir organizasyonda vatandaşı yarışlara götürecek levhalar, afişler yoktu. Kentte yarışı izlemeye gelenleri geçin Edirnelilerde yarışların yapıldığı alana gelmekte zorlandı… Oysa Karaağaç Mahallesinde yapılan, kahve, kabak ve çikolata festivallerinde bile yön tabelaları, tanıtım afişleri vardı… Edirneli bazı yetkililer, idareciler bu sporu sevmedi.

Kötü niyetli düşündüğümde, olsun bitsin bizden çıksın havası vardı.. Kürek sporunun kentte, faydasını istemiyorlar gibi geldi bana… Kent için faydalı işlere siyasi bakılmamalı.. Kim bu kent için faydalı bir iş yapıyorsa desteklenmeli… Meriç nehrinde düzenlenen, Büyükler Türkiye Kürek Şampiyonasına, 11 takımdan 125 sporcu, teknik ekip ve sporcu yakınlarıyla birlikte bine yakın kişi kente geldi.

Gelenler 2 gün kentte bulunan otellerde konakladı, restoranlarda yemek yedi. Çarşıda esnaftan alışveriş yaptı, ciğerciler doldu taştı. Yarışlara gönül veren ünlü sanatçılarda yarışları izlemek için geldi. Bunlardan biri de Merve Dizdar oldu. Ünlü oyuncu sosyal medya hesabından paylaştığı fotoğraflar ile kenti ve Meriç Nehrimizi tanıttı. Edirne’mizin ve kürek sporunun tanıtımını yaptı..

Siz ne yaptınız..

Edirne’de, yöneticisinden siyasetçisine kadar kazanmak için hep birlikte kent için katkısı  olacak etkinliklere destek olmalıyız.. Yarışlara şehir dışından katılan birçok farklı siyasileri gördüm. Ama Edirne’den katılan farklı siyasi partiliyi  göremedim.. Bırakın destek vermeyi bu sporun Meriç Nehrinde yapılmasını engellemek isteyenlerde oldu..

Neyse...

Başladıktan birkaç ay sonra gazetemiz el değiştirdi.

Bâkiye Sarılarlı İmtiyaz sahibi iken gazetenin satışı yapıldı.

Gazetemizin ismi ‘Edirne Star Gazetesi’ iken ‘Edirne’nin Sesi Gazetesi’ olarak değişti.

Gazetemiz yeni ismi ile Erçetin Medya bünyesine geçti ve çalışmaya devam ettim.

Erdem Çetin imtiyaz sahibi olarak.

Ben de son iki ay dışında, Sorumlu Yazı işleri Müdürü olarak 7 yıl görev yaptım.

Gazetede çalıştığım süre boyunca elimden geldiğince,

 işimin en iyisini yapmaya çalıştım.

Mesleğimi seviyorum, 18 yılı geride bıraktım.

Bunun 7’sini bu gazetede tamamladım.

Evet gazetemizin Erçetin Medya bünyesinde bugün son sayısı çıkıyor.

Yarından itibaren Edirne’nin Sesi Gazetesi Baz Medya bünyesinde yayımlanmaya devam edecek.

Bugüne kadar çalıştığım bütün arkadaşlarıma verdiği hizmetlerden dolayı teşekkür ederim.

Birlikte çok güzel işler çıkardığımıza inanıyorum.

Hepsinin emekleri büyük.

Başladığım günden beri bu gazetede,

 yaklaşık 10 farklı arkadaşımla birlikte çalıştım.

Ve eminim önümüzdeki günlerde farklı mecralarda,

yine beraber çalışacağım arkadaşlarım olacaktır.

Gazete sayımız çok olsa da bu işi yapanların sayısı belli.

Evet ben artık bu köşede son kez yazıyorum.

Bir daha başka bir yerde köşe yazılarıma,

 devam eder miyim bilmiyorum ama,

Haberlerimi başka mecralarda okuyacağınıza hiç şüpheniz olmasın.

Gazeteciliğin meslek etiği gereği her yerde tarafsız olmaya çalıştım.

Yapılmayan hizmetleri haber yaptım.

Yapılan güzel işleri haber yaptım.

Eleştirilerde bulundum.

Eksikleri sık sık dile getirdim.

Mesleğim gereği ne yapılması gerekiyorsa,

onu yapmaya çalıştım ve yapmaya da devam edeceğim.

Ama artık bu gazetede değil, bugün son günümüz.

Biraz duygusallaştım sanırım.

Ama doğaldır, belli bir süre sonra işinizle arkadaşlarınızla,

Aile oluyorsunuz, her gününüz beraber geçiyor.

Güzel işler çıkardığınızda beraber mutlu oluyorsunuz.

Gazetemin son çalışma gününde bu köşeden sizlere son yazımı yazdım.

Başka mecralarda görüşmek üzere…

Kalın sağlıcakla…

Trakya Üniversitesi Uluslararası Balkan Halk Oyunları Festivali…

Festival, Trakya Üniversitesi ev sahipliğinde,

Edirne Valiliği ve Edirne Belediyesi İş Birliği gerçekleştirildi.

Valilik ve belediye çok güzel bir birliktelik ve sinerji oluşturuyor.

Bu sinerji Edirne’nin bir çok projesiyle hizmet olarak dönüyor.

Vatandaşlar özellikle son dönemde yapılan çalışmalardan memnun.

Rektör hocamız Prof. Dr. Mustafa Hatipler de geldiği günden beri,

Şehrin tüm dinamikleriyle bu sinerjiye ortak oldu diyebilirim.

Kentimizde güzel çalışmalar olmaya başladı.

Bunlar daha da çoğalacak.

Çünkü tüm kurumlar birbirleriyle senkronize oldu.

Kurumların birbirleriyle uyumu hizmeti hızlandırır.

Festivale dönecek olursak,

Selimiye Meydanı belediye önünde oluşturulan kortej yürüyüşü,

 25 Kasım Stadı önünde tamamlandı.

En çok beğendiğim tüm ekipler birlikte dans etti.

Belediye bandosu eşliğinde Saraçlar caddesinde dans şöleni yaşandı.

Türkiye, Bulgaristan, Romanya, Moldova,

Sırbistan, Kosova, Kuzey Makedonya ve Yunanistan'dan

24 halk oyunu ekibi kortejde yürüyerek dans etti.

Balkan ülkelerinin birbirleriyle benzerlikler gösteren müzik ve dans kültürü,

Edirne’de objektiflere yansıdı.   

Belediye Başkanı Filiz Gencan Akın ve Rektör Prof. Dr. Mustafa Hatipler kortejde yer aldı.

Etkinliğin en büyük sorunu soğuk olmasıydı.

Daha güzel bir havada yapılabilirdi.

Tabi bu festival birkaç gün sürdü,

Kapalı alanlarda da gösteriler yapılmıştı.

Bu güzel etkinlikte emeği geçenlere teşekkür ediyorum.

Kalın sağlıcakla…

Edirne’deki sosyal hayata yön veren Yahudi komşularımızdı.

Kaleiçi’nde doğup büyüyen ben, küçüklüğümde onların sıcak yüzlerini unutamam.

Yahudi esnaflarını çok hatırlamıyorum ama komşularımızı hatırlıyorum.

Edirne’nin bugünkü ticari hayatında ve kültüründe varlar.

Kentin bugün gece ve gündüz yaşamasında onların etkisi var.

Çok eski yıllarda kışın okula, yazları esnafların yanında çalışırdık.

Hiç unutmam, Ayşekadın’da ‘Yağmur dondurmacısı’ vardı.

Ben birkaç yaz onların yanında çalıştım.

Necmi ve Nazmi isimli iki kardeş çalıştırıyordu.

Aslen Bulgaristan göçmeni ama Çorlu’da yaşıyorlardı.

Fakat dükkanları Edirne’deydi.

Yaz aylarında Edirne’de dondurma satıyorlardı.

Bu arada ‘Çok iyi dondurma’ yaparlardı.

Bir gün Necmi abiye sordum;

“Abi siz neden Çorlu’da bu işi yapmıyorsunuz da Edirne’de yayorsunuz?’ dediğimde,

Bana “Tamer çok ilginçtir ki Edirne’de insanlar geceleri dışarıya çıkıyor.

Gündüz olduğu gibi gece de sosyal yaşamları var.

Ama Çorlu’da yaşam biraz daha farklı, orada hava karardığında,

Edirne’deki gibi gece dışarıya çıkanlar pek olmuyor.” Demişti

Hareket Edirne’de dediğini unutamam.

Evet konuyu nereye getirdin diyebilirsiniz.

Konuyu Edirne’nin yaşam kültürüne damga vuran Yahudi komşularımıza getirdim.

Yoksa Çorlu dediğimiz de bugün Trakya’nın en kalabalık şehridir.

Ama sosyal yaşam buradakinden biraz farklı.

Edirne’nin eski belediye başkanlarından biri olan Edirne sevdalısı İbrahim Ay amcamızla,

Çok güzel sohbetlerimiz oluyor. Konumuz hep Edirne…

Büyüklerimizden hep duyardım.

“Biz lise yıllarında arkadaşlarımızla toplanır, dans ederdik” diye.

O dönemler Edirne çok daha güzelmiş diye düşünürdüm.

Daha mütevazi bir şehir olan Edirne bugün daha da büyüdü.

Yaşam kültürü daha da gelişti.

İnsanlar bu şehirde kendini rahat ve özgür hissediyor.

Çok büyük bir şehir olmasak da sosyal yaşamda hareketli bir kentimiz var.

Umarız hem kentimizde hem ülkemizde mutlu insanların olduğu bir yaşam sürdürmeye devam ederiz.

Bu haftalık da bu kadar, kalın sağlıcakla…

Geçtiğimiz günlerde Zübeyde Hanım parkı boşaltıldı.

Belediye Başkanı Filiz Gencan Akın yeşil alan konusunda,

Halkın sesine kulak vermeye başladı.

Vatandaş en çok yeşil alan ve ağaçların arasında,

Dinlenmek zaman geçirmek istiyor.

Daha önce de yeşil alanları çamlık ya da ağaçlık alanların,

Halkın kullanımına açılması yönünde taleplere kulak tıkayan belediye,

Seçim sonrası yeni yönetim anlayışıyla buraları,

Halkın kullanımın açmak için kolları sıvadı.

Vatandaş daha çok şehrin gürültüsünden uzak,

Yeşilin ve ağaçların içinde oksijen solumak istiyor.

O yüzden Başkan Filiz Gencan Akın kendine bağlı her boşalan alanı,

Halkın kullanımın projelendirerek açma çalışmaları yürütüyor.

Aslında özellikle 1. Murat mahallesinde

Yükselen site binalarının arasında çamlıklar var.

Halkın pek girmediği ağaçlık yeşil alanlar.

Buralara yeni düzenlemeler yaparak ve ışıklandırılarak,

Vatandaşların nefes alabileceği alanlar oluşturulabilir.

Buralar mahallelerin içinde ağaçları büyümüş çok güzel alanlar,

Tek eksikleri düzenlemelerin yapılması,

Aslına bakarsanız çok büyük külfet değil belediye için,

Kendi bünyesindeki park bahçeler müdürlüğünün personeli ile birlikte

Küçük dokunuşlarla, gece de sensörlü ışıklandırmalarıyla,

Gece ve gündüz olarak vatandaşlara açılabilir.

Şu an sadece bununla ilgili çalışmalar sürüyor.

Edirne’de yeşil alanların çoğalmasını vatandaş istiyor.

Başkan da bu konuya duyarlı olduğunu her fırsatta gösteriyor.

Çünkü Zübeyde Hanım gibi diğer projelere de açık.

Aynı zamanda üniversite ile de işbirliği içinde,

Çalışmalar yapılmaya başlandı.

Rektör Hocamız aynı zamanda benim de

Üniversiteden saygı duyduğum değerli hocam,

Prof. Dr. Mustafa Hatipler’in girişimleri ile

Daha önce kent ile üniversite arasında uzak bir mesafe varken,

Artık bu durum üniversitenin kurumlarla yaptığı işbirliği

Çalışmalarıyla artık üniversite bilim yuvası olmakla beraber,

Kentle birlikte projelere imza atan bir kurum haline geliyor.

Bu gelişmeler de sevindirici,

Bilim yuvasında öğrenci ve akademisyenlerin girişimiyle,

Uygulamalı olarak kent üzerinde çalışmalar yapılmış olacak.

Hem öğrencilerin çalışmaları için faydalı ortamlar oluşacak.

Hem de kente yararlı projeler üretilmiş  olacak.

Belediye bu peyzaj çalışmaları için üniversite ile birlikte çalışacak.

Kentin diğer bir kanayan yarası olan Otogar,

Şehirler arası otobüs terminali mutlaka yeni bir proje ile elden geçmelidir.

Vatandaştan bize gelen en büyük taleplerden biri de

Otogarın bakımsız olması ve kapalı alanı olmaması şeklinde,

Kışın soğuktan, yazın sıcaktan korunacağı yolcu bekleme,

Alanının olmaması yönünde şikayetler bize geliyor.

Daha güzel ve daha yaşanılabilir bir Edirne için çalışmalar sürmeli,

Kalın sağlıcakla… 

Yönetim her şeye rağmen yine yola devam kararı aldı.

Edirnespor’a sahip çıktılar.

Eğer yönetime kimse talip olmasaydı kayyum atanma durumu da olabilirdi.

Ama buna izin verilmedi yine başkan Onur Yaren Ayaydın liste yaparak,

Edirnespor’u yalnız ve sahipsiz bırakmadı.

Tabi bunun en önemli sebeplerinden biri de

Recep Gürkan’ın destek olması diye düşünüyorum.

Eski Belediye Başkanı Recep Gürkan her ne kadar eleştirilse de

Edirnespor ile ilgili yaptıkları yadsınamaz.  

O dönem belediye başkanlık gücünü de arkasına alarak,

Amatördeki takımı buralara getiren en önemli kişilerden biridir.

Takımın bugüne gelmesinde en önemli mimarlarından olan Gürkan,

Takımın en kötü gününde yine yalnız bırakmayarak genel kurula katılarak destek verdi.

Bazı kesimler çok iyi bilir.

Edirnespor tarih olmuşken, Ayşekadın Gençlerbirliği diye bir semt takımımız vardı.

Kentin sporseverleri bu takıma destek vererek Edirnespor’u bir kenara bırakmışlardı.

Edirnespor borç batağında yüzüyordu.

Ama Gürkan bu duruma el atarak, takımları birleştirdi.

O gün de bir semt takımı kentin adını taşıyan bir takımın,

üstünde olmamalı diyerek bu duruma gelmesini sağladı.

Aslında takımın buralara gelmesinde yazılacak çok konular var.

Hatalar ve olumlu çalışmalar anlamında…

Ama sayfalar yetmez.

Biz bu yaşanan tüm süreçlere basın mensubu olarak şahit olduk.

Sonuç olarak önceden olduğu gibi bugün de kentin takımına sahip çıkılması gerekir.

Hepimize görevler düşüyor.

Herkes bu takıma sahip çıkmalı ki ligden düşmemeli.

Aksi taktirde bu şartlarda bir daha üst lige çıkmak

uzun yıllar alır ve çok zorlaşır.

O yüzden bundan sonra takımımızın yanında olmalıyız,

diyerek sözlerimi bitiriyorum.

Kalın sağlıcakla…

Yaşanan mali kriz Edirnespor’a zor durumlar yaşatıyor.

Bu Cumartesi genel kurul için toplandılar fakat çoğunluk sağlanamadı.

Ben bizzat orada bulundum ve yaşanan sıkıntılara şahit oldum.

Bir başkan adayı var ve taraftar başkan adayına güvenmek istiyor.

Güvenmek derken maddi güç anlamında ve sanayicilerle ikili ilişkiler anlamında…

Çünkü takımdaki futbolcular paralarını alamadığı için sorunlar yaşanıyor.

Edirnespor maçlara profesyonel futbolcularla çıkamayacak.

Haliyle genç takımla ligde kalma mücadelesini sürdürecek gibi gözüküyor.

Kentin takımının geldiği durum herkesi üzüyor.

Ama taraftarı daha çok üzüyor.

Kentin takımı bu duruma gelmemeliydi.

Bir şekilde çözüm bulunmalıydı.

Takım bir krize girdiğinde başkanlık için kimse yanaşmıyor.

Ama Vali Beyin Edirnespor’a sahip çıkılmasını her fırsatta dile getiriyor.

Maalesef Edirnespor’da eski yıllarda yapılan hatalardan dolayı,

Bazı kesimler uzak duruyor.

Son birkaç yılda başkanlar ellerinden geleni yaptı

 Ve takımı bir şekilde 3. Ligde tutmayı başardı.

Ama ben bu takımın süper lig kapılarından döndüğü yılları biliyorum.

O zaman statta yer bulamıyorduk.

Tüm Edirne halkı Süper ligin playoff’larında üst lige çıkamayınca çok üzülmüştü.

O dönem gerçekten kent takımına sahip çıkıyordu ve bir ruh vardı.

Herkes elinden geleni yapıyordu.

Şimdi  ise birkaç yıl önce amatörden zorla çıktığımız 3. Ligde kalma mücadelesi veriyoruz.

Tabi eskiden Edirnespor’un Kapıkule’de büfeleri vardı.

Gelir ve maddi sorunu yoktu.

Vatandaş da desteğini esirgemiyordu.

Ben o zamanlar çocuktum ve stattan çıkmıyorduk.

Her hafta sonu gideceğimiz bir maç bulabiliyorduk takımızla birlikte…

Edirnespor’un zirveyi gördüğü yıllar.

Şimdiki durum herkesi üzüyor ama kimse taşın altına elini koymuyor.

Sağlam birileri çıkıp bir sinerji oluşturmazsa durum kayyuma kadar gidebilir.

Ama ben umutluyum birileri çıkacak ve takım bir şekilde ayakta kalacak.

Hatta bir üst lige çıkacak.

Şehrin takımı kentlerin adını yaşatır.

Biz de Edirnespor’u iyi yerlerde görmek istiyoruz.

İşin ehli, güçlü yöneticiler çıksın ve takımı hak ettiği yererle taşısın.

Kalın sağlıcakla…

Vali bey proje ile ilgili bilgilendirmede bulundu.

Hızlı tren Türkiye'nin Avrupa ülkeleriyle,

Yüksek standartlı demir yolu bağlantısını sağlayacak.

Halkalı-Kapıkule Demir Yolu Projesi,

Çerkezköy-Kapıkule hattının % 92’si tamam.

Bu hat Edirne’yi İstanbul'a daha hızlı bağlayacak.

Ayrıca bu çalışmayla yük taşımacılığı da yapılacak.

Öncelikle bazı kesimler bu çalışmalara karşı çıktı.

Sebebi ‘Edirne göç alır’ olarak değerlendirildi.

Ama bu çalışmaların yapılması gerekir.

Gelişen Türkiye’de ve dünyada olması gerekenler.

Dünyanın her yerinde raylı sistem kullanılıyor.

Bırakın şehirleri bağlamayı, ülkeleri de bağlıyor.

Dünyanın en ucuz taşımacılığı olan raylı sistem,

Biz de çok geri kaldı. Hem Edirne’de hem ülkemizde

Taşımacılık biz de eski sistem devam ediyor.

Yük ve eşya kamyon ve tır ile,

Şehir içi ve şehirler arası ulaşım ise,

Minibüs, dolmuş ve otobüslerle yapılıyor.

Pazarda fiyatlar neden pahalı diyoruz.

Mazot pahalı diyorlar.

Bunlar neden trenle taşınmasın.

Kargoculuk neden trenle yapılmasın.

Ülkemizde akaryakıt pahalı, oto lastikleri ona keza

Peki neden raylı sistem çok az kullanılmış,

Bence Edirne’de şehir içi ulaşımda raylı sistem gelmeli,

Gün içinde yoğun trafiğin nedenlerinden biri de bu,

Hem trafiği rahatlatır, hem ucuz taşımacılık yapılır.

Hızlı trene karşı çıkanlar en çok tercih edenler olacak.

Çünkü fiyatı uygun ve zamandan kazandıracak.

Trafik derdi olmayacak.

Edirne’ye gelince kentin her yerinde büyük bir hareket var.

Hatta ilk etapta şehir içinde daha sonra ilçelere,

Ulaşım raylı sistemle daha hızlı yapılabilir. 

Tıpkı büyük şehirlerde olduğu gibi,

Artık bunun üzerine kafa yorulmalıdır.

Şehrin yöneticileri bunun için somut adımlar atmalıdırlar.

Kalın sağlıcakla…

Acısıyla tatlısıyla bir çok habere imzamı attım.

Edirne Gazetesi’nde, Ajans Gazetesi’nde,

Gündem Gazetesi’nde, İhlas Haber Ajansı’nda,

Sözcü Gazetesi’nde, Star Gazetesi ve

Bugünkü adıyla Edirne’nin Sesi Gazetesi’nde

Görevimi icra ettim.

Evet biz Edirne’nin Sesi Gazetesi olarak,

Yayın hayatımızın 14’üncü yılını kutluyoruz.

Arkadaşlarımız sağ olsunlar,

Bu mutlu günümüzde bizi yalnız bırakmadılar.

Hayat dostlarla güzel…

Mesleğimi seviyorum.

Zaten sevmesem o kadar yıl yapamazdım.

İş konusunda şanslı biriyim bugüne kadar,

Ne iş yaptıysam büyük zevk alarak yaptım.

Böyle olunca yıllar su gibi akıp gidiyor.

Benim iş ahlakım ve hayattaki felsefem;

‘Ne yaparsan yap en iyisini yap’

Bu anlayış ile yıllarca çalıştım.

Yılbaşı itibariyle Yazı İşleri Müdürlüğü’nden ayrılarak,

Muhabir olarak görevime aynı gazetede devam edeceğim.

Ben müdürken de zaten muhabir gibi düşünüp,

Muhabir gibi haber yaptım.

Eğer öyle olmasaydı gazeteci kimliğimi koruyamaz,

İdareci olarak kalırdım.

Ben gazetenin içinde idareci ama,

Gazetecinin dışında muhabirlik yaptım.

Ve aynı gazetede muhabirlik yapmaya devam edeceğim.

Kısa bir süre sonra bu köşe dışında,

imzalı haberlerimle de,

Sizlerin sesi olmaya devam edeceğim.

Kalın sağlıcakla…

Tabi bunu ilk olarak Bulgaristan tarafı başlattı.

Sonra haliyle bizimkiler de karşı tarafın araçlarına,

Bunu uygulamaya başladılar.

Biz yurt dışı çıkış harcı 500 lira veriyoruz.

Bu vize ve diğer masrafları saymıyorum.

Şimdi de Bulgar tarafına 7 Leva dezenfeksiyon ücreti çıktı.

Tamam önceden korona falan vardı.

Şimdi ne var? Paraya ihtiyaç var.

Bulgaristan’dan gelenler elini kolunu sallayarak geliyor,

Türkiye vize almıyor.

Ama biz ödüyoruz, hayır sadece para değil,

Kapsının önünde vize için bekliyorlar,

Çeşitli sıkıntılar ve zorluklarla alınan vizenin ardından,

Komşu ülkelerimize gidebiliyoruz ama daha bitmedi,

Bir de dezenfeksiyon ücreti var, 7 Leva.

Bunu ödemeden nereye gidiyorsun.

Vatandaşlar bu yaşananlardan rahatsız.

Her iki ülke insanı için bu geçerli bir durum,

**********************

Öte yandan Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk’ün Edirne’ye gelişi,

Törenlerle kutlandı.

Kutlamalar yağmur altında yapıldı.

Daha sonra Atatürk Odası ziyareti ve konferans,

Edirne Lisesi öğrencileri güzel bir program izlettiler.

Yine ADD Edirne şubesi güzel bir etkinliğe imza attı.

Atatürk’ün sevdiği yemekleri yaparak katılımcılara ikram edildi.

Ata’mızı bu program vesilesiyle bir kez daha andık.

Bunlardan bir tanesi de Saraçlar caddesi,

Saraçlar’daki bazı işletmeciler çalışmalardan muzdarip,

Caddeye sağlı sollu iskele kurarak yapılan çalışmalardan,

Memnun olmadıklarını bizzat ben kendilerinden duydum.

Bittiğinde çok güzel olacak, hepimiz o konuda hemfikiriz.

Fakat çalışmalar ister istemez biraz sancılı olabiliyor.

Daha önce trafiğe kapanırken de bu süreç böyleydi,

Şimdi de aynı şekilde çalışmalar esnasında sıkıntılar oluyor.

 Bittiğinde gerçekten güzel bir proje olacak.

O görseller herkesi heyecanlandırdı.

Bu gibi trafiğe kapalı caddelerin benzerlerini çeşitli ülkelerde görüyoruz.

O yüzden çok başarılı bir proje olarak görüyorum.

Tarihi dokuyu yaşatmak önemli,

Saraçlar caddesi Roma’dan Osmanlı’ya şahitlik etmiş bir yer,

Bu halini alması ise baştan kalenin sur boyunca uzanması ile şekillenirken,

Daha sonra da Alipaşa Çarşısı boyunca aynı hat ile devam etmiş.

Böyle bir tarihe şahitlik etmiş ve Osmanlı’dan,

Yakın tarihe kadar gayrimüslimlerin ticaret yaptığı,

Müstesna merkezlerden biri…

Bir çok medeniyete ve millete kucak açmış bir caddenin,

Modern olarak değil de tarihi dokusunu koruması çok önemli,

Tarihi ve başkent Edirne diyoruz ama yaşatmamız da şart,

Başta Vali bey olmak üzere emeğe geçenlere,

Bir kez daha teşekkür edeceğim.

***********

Öte yandan kentimize meydana gelen trafik kazaları,

Hepimizi derinden üzdü,

Gencecik canlarımızı kazalarda yitirdik.

Buradan gençlere şunu söylemek istiyorum;

Araçlarınızı kullanmadan önce mutlaka uykunuzu alın,

En önemlisi ise alkollü kesinlikle direksiyona oturmayın,

Aşırı hızdan kaçının,

Ailenizi ve sevenlerinizin üzülmemesi için,

TRAFİK KURALLARINA UYUN!

Bu haftalık da bu kadar kalın sağlıcakla…

Belediye Başkanı Filiz Gencan Akın’ın tehdit edilmesi oldu.

Bu konuda çevreler başkanına sahip çıktı.

Olması gerektiği gibi,

Hangi partiden olursa olsun,

Bu kentin belediye başkanına tehdit kabul edilemez.

Bu durum tüm çevrelerde basın açıklaması ile desteklendi.

Kendi çıkarları uğruna, kente hizmet etmek için çırpınan bir belediye başkanını tehdit etmek,

Gerçekten kabul edilemez bir durumdur.

Bu konuyla ilgili zaten ilgili birimler çalışmalarını sürdürdüğünden şüphemiz yok.

Anladığımız kadarıyla bazı kesimler,

yönetimin değişmesiyle, bazı gelir kaynaklarına ket vuruldu.

Bu durumdan sonra bazı sıkıntılar olmaya başladığını tahmin ediyoruz.

Ama herkes bu kentin belediyesinin halka hizmet etmesi gerektiğini,

Kişilerin çıkarlarına hizmet etmemesi gerektiğini bildiğinden,

Başkanına sahip çıkıyor.

Başkanın mecliste yaptığı konuşma herkesi etkiledi.

Tüm Edirnelilere hizmet için çalıştığını,

Ve belediyenin Edirne halkının evi olduğunu,

Ayrıca kendisinin bu koltuklarda gelip geçici kişiler olduğunu,

Söylemesi büyük alkış aldı.

Ama sadece meclisten değil tüm Edirne halkından alkış aldı…

Çünkü ben hiçbir belediye başkanından,

 biz bu koltuklarda gelip geçiciyiz dediğini duymadım.

Bu ülkemizde hastalık derecesine gelen koltuk sevdasının,

Kendisinde olmadığını söylemesi herkesi umutlandırdı.

Koltuğun gücü herkesi değiştirdiği söylenir.

Ama demek ki bazı kişilerin güçlü karakteri bu durumdan pek etkilenmez.

Demek istediğim bir insanın gücü oturduğu koltukta değil kişiliğinde olmalı,

Bu kişileri siz hangi makamlara getirseniz de getirin onlar değişmez.

Güç zehirlenmesi yaşamaz.

Hal böyle olunca vatandaş başkanıyla gurur duydu.

Benim çevreden bir gazeteci olarak duyduğum bu.

Sonuç olarak bugün yaşadığımız tehdit olayında herkesin canı sıkıldı,

Fakat başkanın dik duruşu ve açıklamaları halk için umut verdi.

Vatandaşın belediyeden tek beklediği hizmet,

Başka bir şey beklemiyor.

Bu haftalık da bu kadar diyorum kalın sağlıcakla…

Halk arasında ‘Edirne’nin Kurtuluşu’ olan bayramımızı

25 Kasım günü etkinliklerle kutlayacağız,

Tarihe baktığımızda Dünya Savaşının ardından,

Mondros Mütarekesi sonrası,

Yunan kuvvetlerince 25 Temmuz 1920'de Edirne işgal edildi.

Mudanya ateşkesi gereğince 25 Kasım 1922 tarihinde,

TBMM kuvvetlerince teslim alındı.

Günümüzde 25 Kasım tarihi hali hazırda,

 "Edirne'nin Kurtuluşu" olarak kutlanmaktadır.

Kutlamalar o gün içinde yapılan geçit töreni ile başlayacak,

Gece fener alayları ve resepsiyonla devam edecek.

Ama Kurtuluş bayramları diğer bayramlara nazaran daha coşkuludur,

Tüm bayramlarımızda bir coşku vardır.

Fakat yerelde yapılan bir bayram olan kurtuluş bayramı,

Eskiden beri renkli görüntülere sahne olur.

Çocukluğumuzda kuru sıkı silahlarla cadde de temsili savaş sahnesi canlandırılırdı.

Asker kıyafetiyle düşman askerine karşı yaptığımız savaşlar,

Temsili olarak katılımcılara aktarılırdı.

Bizim genlerimizde savaş kaybetmek yoktur.

O nedenle devlet savunmasında,

Askerlerimizin ve ordumuzun güçlü olması bizlere her zaman gurur verir.

Savaş olarak yapılan canlandırmaları hatırlıyorum da farklı bir duyguydu.

Bir de geçit törenlerinde Edirne’ye özgü olsun veya olmasın

Bu ürünler dağıtılır veya arabalardan atılırdı.

Artık bunlar pek yapılmıyor.

Ya da az olarak temsili şeklinde kısmen yapılıyor diyebiliriz.

Biz çocukken bu durumda çok eğlenirdik.

Şimdi de zamana uygun çocuklarımızın eğleneceği şekilde bayramımızı kutlamalıyız.

Bunları yazarken bile o günlere giderek o bayramları yaşıyorum.

Güzel duygular…

Çocuklarımıza bayramlarımızı sevdirmeliyiz ve güzel anılar olarak hatırlamalılar.

Aynı bizim gibi,

Bu vesile ile tüm halkımızın kurtuluş bayramını kutluyorum.

Ayrıca bizlerin bugünlere gelmesinde emeği olan,

Tüm öğretmenlerimizin,

Öğretmenler gününü kutlarım…

Atatürk’ün gösterdiği yolda ilerleyen,

 Tüm öğretmenlerimizi sevgi ve saygıyla anıyorum.

İyi ki varsınız…

Ama artık araç trafiği diyebiliriz.

Artık otoparkı geçtik.

Çünkü otopark olsa da ulaşılamayacağız.

Şimdi bazıları diyebilir Edirne’deki de Trafik yoğunluğu mu? Diye

Olsun desinler önceden hafta sonu 3 gün yoğun olurdu.

 Artık öyle değil hafta içi günün her saati yoğunluk başladı.

Eğer bu konuya şimdiden el atılmazsa,

 ileride kimse arabasıyla bu sokaklarda yol alamayacak.

Atatürk bulvarına 2 ya da 3 tane battı çıktı yapmak bu kadar zor olmamalı.

Tamam bazı yerler tarihi eserden dolayı kazılamıyor.

Ama DSİ kavşağı kazılabilir.

Burası en yoğun kavşak.

Migros kavşağı ona keza, Olin kavşağı için şimdiden önlem alınarak orası da yapılabilir.

Tabi bir de herkes kendi aracıyla bir yerlere gitmek istiyor.

Toplu taşıma tercih edilmeli, ama en sorunsuzundan.

Hatta raylı sistem kesin çözüm olur diye düşünüyorum.

Vatandaş trafik ışıklarında o kadar bekliyor ki,

Kentin dışından gelenler hem trafik yoğunluğundan

hem de otopark sorunundan illallah ediyor.

Biz bu şehirde yaşayanlar olarak bunu devamlı dillendiriyoruz.

Fakat bugüne kadar atılmış somut bir adım yok.

Bu kentin yöneticileri, -hepsinden bahsediyorum.- Tüm STK’ların yöneticileri dahil,

bu kentin sorunlarına kulak tıkamayın.

Vatandaş sizlerden hizmet bekliyor.

Sorunlara kulak verin, herkes üzerine düşeni yapsın.

Çalışmayan da bir şeyler yapmak isteyene köstek olmasın.

Ne çektiysek bu yüzden çektik.

Edirne’nin önü açık, ama bu süreci iyi yönetin ve geleceğe dair, bu güzelim kentin önünü açın.

Tek başına kimse bir şeyler yapamaz.

Yapana ve yapmak isteyene destek verin.

Hepimiz bu şehirde ve bu ülkede yaşıyoruz.

Zaten yaşadığımız sıkıntılar ortada…

Kendi içimizde sorunlara çözüm bulmamız gerekir.

Ben umutluyum, birileri çıkacak ve hizmet için sorunlar için öncülük yapacaktır.

Ama yapanları eleştirirken yapıcı olarak eleştirelim. Çünkü hepimiz aynı gemideyiz.

Başka yerlerde yaşamıyoruz. Aynı mahalle, aynı semt, aynı ülke nasıl adlandırılırsa adlandırılsın.

Beraber her şeyi başarabiliriz. Ama birlikte….

Kalın sağlıcakla.   

Bu sebeple geçtiğimiz günlerde Edirne’de stant kuruldu.

Saraçlar caddesinde kurulan stant organ bağışı yapanların kaydını aldı.

Sağlığımız yerinde iken bu gibi durumlara biraz duyarsız kalabiliyoruz.

Ama bizde ya da yakınımızda herhangi bir sağlık problemi yaşandığında önemini anlayabiliyoruz.

Bu sebeple kurulan stantta bunun önemine dikkat çekildi.

Bağışçılardan biri de daha önce eşine karaciğer nakli yapılmış olan bir kişiydi.

Organ bağışı bilincinin geliştirilmesi ve halkın bağış konusunda teşvik edilmesi gereklidir.

Organ bağışı; kişinin hayatta iken, serbest iradesi ile

tıbben yaşamı sona erdikten sonra doku ve organlarının,

başka hastaların tedavisi için kullanılmasına izin vermesidir.

Vücutta görevini yerine getiremeyen bir organın,

 yerine canlı veya kadavradan alınan yeni,

sağlam bir organın cerrahi yöntemlerle nakledilmesi ise organ nakli işlemidir.

Organ bağışının dini yönden sakıncası var mı?

Büyük dinlerin çoğu organ bağışını onaylamakta ve desteklemektedir.

Diyanet İşleri Başkanlığı Din İşleri Yüksek Kurulu,

6.3.1980 Tarih Ve 396 sayılı kararı ile

 organ naklinin caiz olduğunu açıklamıştır.

Kuran-I Kerim’de de,

"Kim Bir İnsana Hayat Verirse Onun Tüm İnsanlara

Hayat Vermişçesine Sevap Kazanacağı" beyan olunmaktadır. (Maide Suresi, Ayet 32)

Organ bağışı nereye yapılır?

- Organ Nakli Yapan Merkezlerde,

- Hastanelerde,

- Organ nakli ile ilgilenen vakıf,

dernek vb kuruluşlarda organ bağışı işlemi yapılabilir.

Bu haftada size eşine böbreğini bağışlamış biri olarak,

organ bağışının önemine dikkat çekmek istedim.

Çok klasik olacak ama ‘sağlıklı yaşam her şeyin başıdır.’

Sağlıklı olmadığınızda hiçbir şeyin önemi yoktur.

Başıma gelmez diye düşünmeyin, sağlıklıyken organlarınızı bağışlayın,

Diyorum, hayat kurtarın diyorum ve sağlıcakla kalın…

Kişilere değil toplum yararına projeler olmalı

Edirne yine güzel bir festivale imza attı.

Bu seferki her zaman anılan fakat bir türlü festivale dönüşemeyen GASTRONOMİ

Evet gastronomi festivali Edirne’ye çok yakıştı.

Zaten bir festival olduğunda Edirne yoğun ilgi görüyor.

Bu festivalde öyle oldu, bir de gastronomi de varsa daha da ilgili vatandaşlar.

Tarihi saray mutfağımız, balkanlardan gelen yemek kültürümüz,

Hepsi harmanlanarak bu festivalde yerini aldı.

Gün yüzüne çıkmamış yemeklerin tadına bu festivalde baktık.

Festivale katılan ünlü şefler de çok memnun,

Hatta önümüzdeki yıl çok daha büyük bir katılımla gerçekleşmesini tahmin ediyorlar.

 Tabi yoğun katılımlarda en büyük sorunumuz yoğun araç trafiği,

Bizim bu festivaller öncesi mutlaka bu trafik önlemlerini masaya yatırmamız gerekiyor.

Örneğin önümüzdeki yıl Karaağaç’ı merkeze bağlayan tarihi köprüler sadece geliş trafiği olabilir.

Öte yandan kendi araçlarıyla festivale gitmek isteyenler Müezzinoğlu köprüsünden gidebilir.

Bunlar için trafik polisleri festival boyunca araç trafiğini yönlendirerek akmasını sağlamış olur.

Trafik sonu çözülünce kentimize gelen misafirlerimize de rahat ulaşım imkanı sunmuş oluruz.

Edirne zaten hafta sonu yani Cuma, Cumartesi ve Pazar günleri olmak üzere yoğun bir şehir,

Bir de festival olduğunda şehir içi trafiği kilitlenme noktasına geliyor.

Hem kentimizde yaşayanlar, hem de kentimize gelen misafirler,

Bir yerden bir yere rahatlıkla ulaşabilir.

Tabi bunlar bir plan dahilinde yapılması gerekir.

Bu konuda kenti yönetenlere büyük görevler düşüyor.

*******************************

Edirne’de çok büyük bir otopark sorunu var.

Örneğin 25 Kasım stadının olduğu alanda yeşil alan çevre düzenlemesi yapılırken,

 O bölgeye vatandaşın ücretsiz olarak araçlarını park etmesi için otopark yapılabilir.

Hem aracını orada bırakarak Karaağaç’a doğru yürüyüş alanları oluşur.

Yeni yapılan tren yolu köprüsünün altı da otopark olarak düzenlenebilir.

Tabi bunlar ücretsiz ya da çok cüzi fiyatlar alınarak yapılması gerekir.

Özellikle bu alınan rakamlar bazı şahısların cebine değil,

Mesela kentin spor yapan gençlerine, Edirnespor’a aktarılması gibi kullanılabilir.

Edirnespor için herkes ‘para yok’ diyor ama kimse imkan sağlamıyor,

Hiçbir yerde kentin gençlerine spor yapması için kaynak getirecek bir oluşum maalesef yok.

Artık bu şehir bazı kişiler için değil, topluma hizmet edecek projelerin sürdürülebilir olması adına bu projelerin önünü açmalıdır.

Projeler gençleri spora teşvik etmek ve onlara kaynak sağlamak için yapılmalıdır.

Toplumun önü açıldığında herkesin yararına işler yapılır.

Bu haftalık da bu kadar kalın sağlıcakla…

Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü’nden turnuva, yarışma ve musabakalar.

Kırkpınar Halk Kütüphanesi’nde “Türkiye Cumhuriyeti Tarihi ve Cumhuriyet” konulu kitap sergisi,

Pazartesi günü Atatürk anıtında çelenk sunma töreni ve akşamına konser,

Devlet Türk Müziği ve Rumeli Müzikleri Topluluğu’nun konseri

Her zamanki gibi Türk Ocağı Caddesindeki kendi binalarında olacak.

Katılımcılara Cumhuriyet konseri ile güzel dakikalar yaşatacaklar.

Salı sabahı Cumhuriyet Bayramı geçit töreni yapılacak.

Akşamında Fener alayları,

Yine gelenekselleşen bir konser olan,

Trakya Üniversitesi’nin Senfoni Orkestrası salonları dolduracak.

Kısa bir Cumhuriyet programı geçtim size ama,

Edirne’de coşkulu kutlanır Cumhuriyet bayramları,

Vatandaşlar evlerini ve işyerlerini bayraklarla süsler.

Cumhuriyetin kurucusu Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk her etkinlikte anılır.

Atatürk en büyük eseri ile yani Cumhuriyetle anılır.

Bugün demokrasi diyebiliyorsak bunu Cumhuriyete borçluyuz,

Cumhuriyeti yaşatan ve günümüze kadar getiren Atalarımıza borçluyuz.

Bazı sıkıntılarımız olsa da bunları eğitimlerle aşacağımıza inanıyorum.

Bilimden, demokrasiden ve cumhuriyetten özellikle uygar eğitimden,

uzaklaşırsak sıkıntılar peşimizi bırakmaz.

Ama bu büyük Türk milleti, her zaman zorlukların üstesinden gelmiştir

Ve gelmeye devam edecektir.

İçimizdeki hainler ve bu hainlerin içinden çıkan teröristler,

Sadece ortalığı karıştırmak için varlar.

Başka bir amaçları zaten olamaz.

Biz güçlü bir ülkeyiz her şeyin üstesinden gelmesini biliriz.

Bunu tarihte tüm dünya göstermiş asil bir milletiz.

Yeter ki değer yargılarımızı yitirmeyelim.

Kimse bu ülke insanının duygusallığı ile

Sinir uçlarıyla oynamaya kalkmasın.

Bu ülkede Atatürk’ün fikirleri yaşadığı sürece,

Bu büyük millet her zorluğun üstesinden gelmesini bilir.

“Ne Mutlu Türküm Diyene”

Ankara’da yaşanan hain terör saldırısını kınıyorum.

Şehitlerimize Allah’tan rahmet ve yakınlarına baş sağlığı diliyorum.

Ruhları şad olsun.

Bilimin ışığında yetişmiş mühendislerimiz yeni teknolojilere imza atmaya devam edecek.

YAŞASIN CUMHURİYET!

Bunu yaparken siyaset, ekonomi, bilim, magazin gibi çok çeşitli konular üzerine çalışabilir.

Kentin yöneticileriyle bire bir temas kurarak doğru bilgiye ulaşır.

Gazetecilik etiği doğrultusunda araştırma yapar, toplumla iletişim kurar, bilgi toplar, elde ettiği bilgi ile haberini oluşturur.

Ama ne hikmetse son yıllarda gazetecilere karşı farklı bir tutum takınıldı.

Bir önyargı diyebiliriz.

Gazeteciler güzel işler yaptığında herhangi bir takdir görmezken,

Herhangi bir eleştiri yaptıklarında ise çok sevilmezler.

Tabi bu benim dediğim bu meslekten geçinen arkadaşlarımdan bahsediyorum.

Çünkü kendini gazeteci diye tanıtan çok kişi var.

Gazeteci, cebinde Cumhurbaşkanlığı İletişim Başkanlığının kartını taşıdığı kişilerdir diyebiliriz.

Geçtiğimiz günlerde bir haber için yolum Süloğlu’na düştü.

Gitmişken doğal olarak İlçenin kaymakamı ve belediye başkanına da uğramak istedim.

İlk olarak gazeteci bir arkadaşımla Kaymakam beye gittik,

Kaymakam bey yerinde yoktu, oradaki görevli arkadaşımız ‘şimdi gelecek buyrun oturun’ dedi.

Biz de oturduk beklemeye başladık.  

Birkaç dakika sonra kaymakam bey geldi.

Tabi biz özel kalemin odasında bekliyoruz.

Yaklaşık 20 dakika kadar bekledik,

Oradaki arkadaşlara, ‘bizim geldiğimizi söylediniz mi? dedim evet bilgisi var dediler.

Yani belki bir görüşmesi olabilir diye düşünerek birkaç dakika daha bekledik.

Baktım ne bizi içeriye davet eden var.

Ne de kusura bakmayın beklettik ama bişey içer misin? Diye soran

Bizim örf ve adetlerimizde kapımıza kim gelirse gelsin ağırlanır.

Burası devletin temsil edildiği bir makam ve oraya toplumun nabzını tutan gazeteciler gelmiş.

Yaklaşık yarım saat kadar bekledik ve oradan ayrıldık.

Belediye başkanının yanına girerken kaymakamlıktan aradılar.

Buyrun kaymakam bey sizi bekliyor dediler. Ama biz başkanın makamına girmek üzere olduğumuzdan tekrar geri dönmedik.

İlçe Belediye Başkanımızın yanına gittik ve demli bir çayını içerek kısa bir sohbet ettik.

Biz başka bir ülkenin gazetecisi değiliz.

Bizler yaşadığımız şehrin ve ülkenin kalkınması için üzerine düşen görevi yerine getiren kişileriz.

Hem de çok komik rakamlara bunu yapıyoruz.

Biz kendi çıkarımızın değil halkın çıkarını ön planda tutuyoruz.

Bir yanlış varsa da bunu haberleştirerek kamuoyunun takdirine sunan kişileriz.

Gazetecilik, demokrasinin olmazsa olmazıdır.

Halkın sesidir, mağdurun yanındadır.

Gazetecinin giremediği kapıdan vatandaş nasıl girecek,

Derdini kime anlatacak.

****************************

Edirne’de önceki akşam Trakya Gazeteciler Derneği’nin Bahri Dinar anısına çeşitli kategorilerde düzenlediği yarışmada dereceye giren meslektaşlarımıza ödülleri verildi.

Davet edilen protokol üyelerinin katıldığı ödül töreninde meslektaşlarımız ödüllendirildi.

Protokol üyelerinin konuşmalarıyla gazetecilik mesleğinin önemine dikkat çekildi.

Güzel bir gece oldu.

Bu gibi etkinliklerin çoğaltılması gerekir.

Emeği geçen tüm arkadaşlarımıza ve

bizi bu etkinlikte yalnız bırakmayan tüm protokol üyelerine teşekkür ederim.

Bugün bir Musa Çelik arkadaşımız orada bir haber paylaştı.

Oksijen Gazetesi’nden Şevket F.Erbay imzalı bir haberdi…

Başlığı da ‘Yüz yıllık hayal Meriç’te gerçek oldu’

Evet Meriç kurudu haberleriyle gündem olan nehir, bugün olimpik bir parkura dönüştü.

Bizim özellikle temmuz ve ağustos aylarında klasik haberlerimizden…

Meriç’te su azaldı kum adacıkları oluştu.

Diye haberler yapıyorduk.

Bugün ise yapılan çalışmalarla Uluslar arası bir kürek parkuru oldu.

Hatta Oksijen Gazetesindeki haberin içeriğine baktığımda Olimpiyatların ülkemizde yapılması halinde büyük görevler düşecek bir parkur olarak hizmet vereceğinden bahsediyor.

Düşüncesi bile bizleri heyecanlandırıyor.

Eğer bu taraftan bakarsak Edirne’de konaklama olarak ciddi bir yatak kapasitesine ulaştı.

Turizmin artmasıyla oteller açılmaya devam ediyor.

İleride olası bir olimpiyat ülkemize verildiğinde Edirne’de bunların ayaklarından biri olabilir.

Edirne’de Olimpik Yüzme Havuzu var…

Olimpik havuz, dönemin Edirne Milletvekili Sağlık Bakanı Mehmet Müezzinoğlu’nun girişimleri ile yapılmıştı.

Tesisin büyüklüğünü gören bazı İstanbul kulüpleri Edirne’de faaliyet göstermeye başlamıştı.

Havuz için böyle bir tesis hiçbir yerde yok diyorlardı.

Olimpik hatta tek kürek sporu için parkurumuz da artık var.

Neden olmasın… Önü açılan kentimiz daha güzel etkinliklere layık.

İnşallah yapılacak yeni yatırımlarla daha da güzel işlere imza atılacak.

Meriç’in kürek sporu parkuru hayalini gerçekleştirenlere teşekkür ediyorum.

Kalın sağlıcakla…

Edirne’nin en eski caddelerinden biri olan Saraçlar caddesi çok daha güzel bir görünüme kavuşacak.

Öncelikle esnaf bu durumdan çok memnun.

Caddenin tarihi görüntüsü daha da güzel bir görünüme kavuşacak.

Vatandaşlar da bu süreçten memnun ve eski günlere döneceği tarihi görünümü merak ediyor.

Yaptığımız haberlerde halkın memnuniyetine şahit olduk.

Edirne’nin en önemli projelerinden biri olacağını düşünüyorum.

Çünkü bir cadde eski tarihi görünüme geri dönecek ve kentin ruhunu yansıtacak.

Bir cadde düşünün ki geçmişte de merkez olsun ve hayat çevresinde aksın.

Ama daha sonra bu cadde gelişen teknolojiye yenik düşerek herkesin kendine göre tabela ve dış görünümünü değiştirmesi ile panayır alanına dönüşsün…

Bizim EFOD bünyesinde Edirne’nin çarşılarını konu olan bir atölyemiz var.

Bu kapsamda eski fotoğraflara bakıyoruz şimdi olan tabela ve tente kirliliği yok.

O kadar sade ve güzel bir görünümü var ki şimdiki fotoğrafa baktığımızda,

O güzelim cadde panayır alanına dönmüş.

İlk olarak önceki dönem belediye başkanlarından Hamdi Sedefçi bu tarihi caddeyi trafiğe kapattı.

Biz de bu caddenin yeni görünümünü beğenmiştik.

Fakat trafiğe kapalı olmasının esnaflar açısından avantajı ortaya masa atmaları oldu.

Tamam onda da bir sorun yok.

Ama bu o kadar karmaşık yapıldı ki o güzel görünümünde eser kalmadı.

Şimdi de bir vali geldi Edirne’ye ve bu caddenin önemini anlayarak,

Eski haline dönüştürmek için kolları sıvadı.

Evet tarih, kültür ve turizm şehri olan Edirnemiz için çok güzel bir çalışma…

Umarız bittiğinde de herkes kurallara uyar ve herhangi bir gevşeme olmaz.

Bundan sonra belediyeye büyük görevler düşecek.

Çünkü hiç kimseye taviz verilmemeli, aksi takdirde yine panayır alanına döner.

Ülkemizdeki en büyük sorunlardan biri kuralların gevşemesi ve sonra önüne geçilememesidir.

Kural neyse uygulanmalıdır, kim olursa olsun. Daha güzel bir çevre için kalın sağlıcakla…

Benim de 2011 yılından bugüne EFOD üyesi olduğum ve yaklaşık 15 yıldır yöneticiliğini yaptığım bir dernek.

Başkanı Serdar İyiiz,

EFOD onun ailesi bizim de öyle ama onun önceliği dernek.

Bu dernek uzun yıllardan beri fotoğrafçılık alanında temel eğitim seminerleri veriyor.

Fotoğraf işleme seminerleri ve proje atölyeleri açıyor.

Atölye çalışmaları dernek bünyesinde açılır ve sorumlu hocası ya da hocaları vardır.

Bu hocalar atölye bünyesindeki arkadaşlara öncülük eder.

Bu kapsamda konuları üzerinde fotoğraf çekimleri yapılır.

Eğer proje atölyesi ise çalışmaların sonunda fotoğraf sergisi ile son bulur.

Bu kapsamda ortalama 4 ya da 5 atölye aktif çalışmalarını sürdürür.

Her yıl bu çalışmalar sürer ve bunların yanında bir de yarışmalar düzenlenir ve katılım sağlanır.

EFOD ülke genelinde aktif çalışmalar yürüten saygın bir fotoğraf sanatı derneğidir.

Geçtiğimiz haftalarda Enver Şengül’ün Müzisyenler adlı proje atölyesi, sergisini gerçekleştirdi.

Dernek bünyesinde AKM’de yapılan sergi etkinliğinde katılımcılar salonlara sığmadı.

Öncelikle bu serginin hocası aynı zamanda benim de hocam olan Enver Şengül’ü tebrik ediyorum.

Bu yıl ilk sergiyi muhteşem bir konserle ve çok iyi bir davetli topluluğuyla gerçekleştirdi.

Bundan sonra da her ay bir sergi ile etkinlikler devam edecek.

Bir tanesi benim de hoca olarak çalışmasını yürüttüğüm bir projenin sergisi olacak,

Bu atölye çalışmamızın sergisini Aralık ayında yapacağız. 

EFOD her geçen gün çıtayı yükseltmeye devam ediyor.

Her sergisinde unutulmaz anılar biriktirdiğimiz kültürel etkinlikler olarak hafızalarımızda yer ediniyor.

Son sergi de Trakya Üniversitesi akademisyenlerinden Dr. Evrim Kaşıkçı ile Yunan müzisyen Nikos Grammatidis sahnede katılımcılara muhteşem bir konser verdi.

Son olarak büyük bir özveri ve çalışmaların sonunda ortaya çıkan fotoğraf sergisi gezildi.

Bu arada atölye üyeleri ortalama bir fiil 8 ay boyunca bu sergi için her hafta en az 2 kez bir araya geliyor.

Bu sizlerin beğenisine sunulan serginin fotoğrafları büyük bir çalışmanın eseri olarak ortaya çıkıyor.

Biraz fotoğraf merakı olan derneğimize gelerek fotoğraf temel eğitimi alarak seminerlere katılabilir.

İlk seminer 30 Eylül’de başlaması planlanıyor.

Böyle güzel bir hobi edinerek fotoğraf çekmek isteyenler temel eğitimin ardından projelere de katılma imkanı bulabiliyor.

Kentin kültür ve sanatına büyük değer katan derneğimiz EFOD çalışmalarını aralıksız sürdürmeye devam edecektir.

Son sözüm yaşasın EFOD... Kalın sağlıcakla.

Ülkemizde bununla ilgili tasarruf tedbirleri alındı.

Bu tedbirlerin içinde iğneden ipliğe maddeler yer alıyor.

Ama işin ilginci o kadar çok makam otomobili var ki…

Resmi bir program olduğunda otoparklar ve caddeler bu otomobilleri almıyor.

Kamu kurum ve kuruluşlarında görev yapanlar makam otomobillerinin kiraları ve yakıtları hepimizin cebinden çıkıyor.

Bu makam otomobilleri geçtiğimiz gün anıtta yapılan gaziler programında caddeler almadı.

Kurum araçlarından kortej Saraçlar caddesinde dar alanda yürümek zorunda kaldı.

Cadde boyunca yolu daraltan otomobiller anıttan PTT önüne kadar sağlı sollu park halinde olması vatandaşın dikkatini çekti.

‘Ülkemizde alınan tedbirler devam ederken, halkın parasını çar çur etmek ne kadar doğru’ dedi bize oradaki vatandaşlar…

Yol boyunca herkesin ağzındaki konu makam otomobilleriydi.

Vatandaşlar bu konudan rahatsız olduklarını ve bizim neden haber yapmadığımızı o gün sorguladı.

Ben de ona istinaden bu hafta köşemde yer vermeyi tercih ettim…  

Yetkili makamlar bu konuda daha hassas davranmalılar diye düşünüyorum…

**************************     

Öte yandan Meriç nehri bazı kesimler tarafından eleştirilse de güzel organizasyonlara ev sahipliği yaptı ve yapmaya devam edecek.

Edirne’nin boşa akan nehirleri ilk defa bu kadar verimli kullanılmaya başlandı.

Öte yandan su yükselince nehirde tekne turları da yapılmaya başlandı.

Kente gelenlerin sık sık sorduğu kayıklarla nehirde gezebilir miyiz? Soruları da cevabını bulmuş oldu.

Musabeyli koruluğu ile birlikte Meriç nehrinin bu hale gelmesi kent için yapılan en güzel yatırımlardan olduğunu düşünüyorum.

Yaşadığımız kent için bir şeylerin olumlu yönde değişmesi herkesi mutlu eden yatırımlar.

Vali beyin çalışmaları bunlarla sınırlı değil, sokak sağlıklaştırmaları devam ediyor.

Saraçlar caddesi yep yeni bir tarihi görünüme kavuşarak.

Tarihi dokuyu korumak adına güzel çalışmalar.

Umarız daha güzel ve daha yaşanabilir bir kent için çalışmalar devam eder. Kalın sağlıcakla…